У Мядзведзічах адноўлены гістарычны арган

  27 чэрвеня ў касцёле св. Пятра і Паўла ў в. Мядзведзічы (Ляхавіцкі р-н, Брэсцкая вобл.) адбылася незвычайная падзея, якая сабрала гасцей з розных куткоў Беларусі: музычная прэзентацыя адноўленага ўнікальнага гістарычнага аргана эпохі рамантызма.

  Парафія ў в. Мядзведзічы – адна з найстарэйшых у Пінскай дыяцэзіі. Велічны касцёл святых Пятра і Паўла, які высока ўзносіцца над ваколіцай, быў адбудаваны ў 1908 г. на месцы пашкоджанай у часы царскіх ліхацелеццяў святыні. Асаблівую ролю ў гісторыі Касцёла мядзведзіцкая святыня адыграла пасля Другой сусветнай вайны. Менавіта тут у савецкія часы, пасля вяртання са сталінскіх лагераў, служыў легендарны святар – ксёндз інфулат Вацлаў Пянткоўскі. Гэты святар павдоле распараджэння Апостальскай Сталіцы амаль паўстагоддзя ў часы атэістычных пераследаў кіраваў большай часткай Пінскай дыяцэзіі, якая аказалася на тэрыторыі Савецкага Саюза. А як былы віцэ-рэктар Пінскай духоўнай семінарыі, ён у Мядзведзічах арганізаваў падрыхтоўку кандыдатаў да святарства. Так у савецкія часы па волі Божага Провіду ў Мядзведзічах размяшчалася і своеасаблівая “курыя” Пінскай дыяцэзіі, і “семінарыя”. Дзякуючы таму, што тут пастаянна служыў святар, вернікі з розных мясцін прыбывалі ў мядзведзіцкі касцёл, каб прыняць хрост, шлюб, св. Камунію, прыступіць да споведзі, пабыць на св. Імшы.

  Аказалася, што Мядзведзічы адметныя не толькі слаўнай гісторыяй, знакамітымі асобамі, велічнай святыняй. Тут таксама знаходзіцца ўнікальны арган эпохі рамантызму. Падчас спаткання біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка з кіраўніцтвам Ляхавіцкага райвыканкама ў 2018 г. было прынята рашэнне прыкласці сумесныя намаганні Касцёла, дзяржаўных уладаў і грамадскасці, каб адрамантаваць гэты ўнікальны інструмент. Вялікая група энтузіястаў на чале з Аляксандрам Бурдзялёвым, аўтарам знакамітай энцыклапедыі “Арганы Беларусі”, на працягу 10 месяцаў праводзіла працы па аднаўленні мядзведзіцкага аргана. Сёлета ў маі працы былі паспяхова завершаныя.

  Арган у Мядзведзічах быў збудаваны ў 1912 г. Пятром Вайцяховічам з Вільні. Па колькасці рэгістраў ён уваходзіць у дзясятку найбуйнейшых гістарычных арганаў Беларусі. Дзякуючы праведзеным рамонтным працам ён стаў трэцім сярод буйных гістарычных арганаў Беларусі (пасля г. Пінска і в. Мсцібава ( Ваўкавыскі р-н)), на якім стала магчымым выкананне паўнамаштабных сольных канцэртаў духоўнай музыкі.

  Сабраныя 27 чэрвеня на прэзентацыю адноўленага аргана прадстаўнікі Касцёла, дзяржаўных уладаў, грамадскасць і журналісты былі захопленыя не толькі самім гучаннем інструмента, але і чароўнай акустыкай мядзведзіцкай святыні. Спалучэнне прафесійнай арганнай музыкі з надзвычай добрай акустыкай і прыгожым сакральным убранствам касцёла – пераносіла слухачоў у свет духоўных перажыванняў, малітвы і задумы аб вечным.

  У межах прэзентацыі адноўленага аргана адбыўся канцэрт духоўнай музыкі. Першапачаткова планавалася правядзенне міжнароднага фестываля арганнай музыкі з удзелам знакамітых арганістаў з Беларусі, Расіі, Польшчы, Германіі і Галандыі. Аднак у сувязі з эпідэмічнай сітуацыяй фестываль прыйшлося перанесці на наступны год. А ў рамках прэзентацыі адбыўся канцэрт з удзелам беларускіх майстроў арганнай музыкі.

  Арганізатары мерапрыемства з радасцю канстатавалі высокую зацікаўленасць мядзведзіцкім арганам сярод шматлікіх аматараў духоўнай музыкі як у Беларусі, так і за яе межамі. Усе сабраныя выразілі перакананне, што мядзведзіцкая святыня ўжо ператвараецца ў цэнтр музычнага паломніцтва для аматараў арганнай музыкі.

 Захапляючую прыгажосць гучання адноўленага гістарычнага аргана ў непаўторнай мядзведзіцкай святыні неўзабаве можна будзе пачуць у высокаякасным запісе праз інтэрнэт. Больш падрабязная інфармацыя ў хуткім часе будзе пададзена на нашай інтэрнэт-старонцы. 

Пастырскі ліст Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка на ўрачыстасць святых Апосталаў Пятра і Паўла

Да вернікаў Пінскай дыяцэзіі

  Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры! 29 чэрвеня Касцёл адзначае ўрачыстасць двух найвялікшых Апосталаў – Пятра і Паўла. Святы Пётр быў выбраны Езусам Хрыстом для служэння першым (прымату) у Касцёле. Ён быў першым Папам. А місійная руплівасць святога Паўла прынесла святло Евангелля і заснаванне супольнасцяў Касцёла ў шматлікіх мясцінах. Таму святога Паўла назвалі “Апосталам народаў”. Абодва гэтыя Апосталы праз сваё мучаніцтва звязаныя з Рымам.

    Святы Пётр (лац. “Petrus”, грэц. “Πέτρος”, арамейск. “Kefas” – камень, скала) быў адным з дванаццаці апосталаў, спачатку меў імя Сымон. Езус даў яму новае імя – Пётр, што значыць “Скала”. Езус бачыў святога Пятра, напоўненага Духам Святым, таму сказаў, што ён будзе скалой, на якой будзе збудавана супольнасць Касцёла. Святы Пётр быў братам апостала Андрэя і сынам Яна (Мц 16, 17). Ён паходзіў з Бэтсаіды і быў рыбаком. Пётр разам з Якубам і Янам удзельнічаў у асаблівых падзеях, такіх, як уваскрашэнне дачкі Яіра, перамяненне Езуса на гары Табор і Яго малітва перад смерцю. Езус выслаў Пятра і іншых апосталаў да людзей, каб абвяшчалі Божае Валадарства, аздараўлялі хворых, уваскрашалі памерлых, ачышчалі пракажоных і выганялі злых духаў.

    Св. Бярнард Сіенскі ў адным са сваіх казанняў напісаў, што менавіта св. Пётр быў выбраны галавой Касцёла, бо ён быў здольным спачуваць тым, хто ўпаў у грэх. У Евангеллі часта паказваецца яго чалавечая прырода і слабасці, напрыклад, што ён не мог вытрываць нават гадзіны ў малітоўным чуванні пры церпячым Хрысце. Але, нягледзячы ні на што, ён няспынна імкнуўся выправіцца. Усё гэта дзякучы дзеянню Духа Святога, які нястомна дадаваў яму моцы.

   Пётр выступіў з ініцыятывай , каб выбраць новага Апостала пасля Юды Іскарыёта, у выніку чаго быў абраны Апостал Мацей. Ён звяртаўся з першымі  прамовамі да людзей пра Уваскрасенне Хрыста і пачаў пашыраць хрысціянскую супольнасць, прымаючы першых навернутых язычнікаў. Ён казаў, што іх таксама Бог надзяляе дарамі Духа Святога.

    Святы Павел у Першым пасланні да карынцянаў кажа пра св. Пятра як пра першага сярод апосталаў, які ўбачыў Уваскрослага Пана. Пётр для яго быў найбольшым аўтарытэтам і першай асобай у Касцёле.

  Паводле апакрыфічных Дзеяў, Пётр праз нейкі час пасля прыбыцця ў Рым, паміж 64 і 67 гадамі, загінуў мучаніцкай смерцю, быў укрыжаваны галавой уніз. Ён палічыў сябе нягодным паміраць такой жа смерцю, як яго Пан. Святы Пётр для Касцёла – гэта гарант адзінства і праўды. Гэтага чакаў ад яго Хрыстус. Дзякуючы яму бачым, як Касцёлу неабходная ласка і Божая міласэрнасць.

   Св. Пётр з’яўляецца нябесным апекуном дыяцэзіі ў Рыме. Таксама ён лічыцца заступнікам такіх гарадоў, як Франкфурт, Жэнева, Гамбург, Познань і Рыга. Яго апецы даручаныя такія прафесіі, як будаўніцтва мастоў, кавальства, мулярства, бляхарства, мараходства, рыбалоўства, гадзіннікавае майстэрства. Вернікі звяртаюцца па яго асаблівую апеку ў час гарачкі, а таксама пры ўкусе змяі.

  Святы Павел перад навяртаннем меў імя Саул. Нарадзіўся ў Тарсе паміж 5 і 10 годам ад нараджэння Хрыста. Ён паходзіў з габрэйскай сям’і, аднак меў рымскае грамадзянства. Належаў да руху фарысеяў. Быў вучнем аднаго з найбольш знакамітых габрэйскіх настаўнікаў – Гамаліэля. Будучы фарысеем, ён быў зацятым ворагам Касцёла. Навярнуўся каля 35 г. па дарозе ў Дамаск, калі быў звалены на зямлю, яму з’явіўся Езус і ён пачуў голас: “Саўле, Саўле, чаму ты пераследуеш Мяне?” (Дз 9,4). Пасля дзівоснага навяртання Павел тры гады заставаўся ў Дамаску, пазней на кароткі час ён наведаў Ерузалем, дзе сустрэўся з іншымі апосталамі. Ён здзейсніў тры вялікія місійныя падарожжы, у часе якіх наведаў шматлікія язычніцкія гарады ў Малой Азіі і Грэцыі. З некаторых ягоных пасланняў вынікае, што ён пасля навяртання меў містычныя перажыванні.

   Па прычыне апостальскай руплівасці жыццё св. Паўла шмат разоў было ў небяспецы. У 60-ым  годзе ён быў арыштаваны ў Ерузалеме, правёў два гады ў турме ў Цэзарэі, а пасля апеляцыі да Цэзара быў перавезены ў Рым. Там некалькі гадоў ён правёў пад хатнім арыштам. Пасля вызвалення з-за адсутнасці доказаў віны ён хутчэй за ўсё здзейсніў сваё апошняе місійнае падарожжа ў Іспанію і на Крыт. Пасля чарговага арышту ў 67 г. памёр мучаніцкай смерцю. Як рымскага грамадзяніна яго не катавалі, але засеклі мечам. Датай смерці лічыцца 29 чэрвеня. Ужо Канстанцін Вялікі пасля 330 г. на месцы мучаніцтва св. Паўла пабудаваў святыню. Яна знаходзіцца адразу за мурамі старажытнага Рыма, таму і называецца базылікай св. Паўла за мурамі.   

   Касцёл адзначае ўрачыстасць Пятра і Паўла ў адзін дзень, каб падкрэсліць, што абодва Апосталы давалі пачатак хрысціянскім супольнасцям, асабліва ў Рыме. На знак лучнасці біскупаў з Апостальскай Сталіцаў, менавіта ва ўрачыстасць св. Пятра і Паўла, Папа ўручае новапрызначаным мітрапалітам паліі – своеасаблівы стужкавы ўбор з белай воўны, які накладваецца на плечы і грудзі вакол шыі, аздоблены шасцю крыжыкамі. Палій – гэта сімвал пастырскай улады мітрапаліта, якую ён выконвае, трываючы ў супольнасці з Касцёлам у Рыме. З гэтай нагоды сёння будзем памятаць у малітвах таксама пра нашага мітрапаліта арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча.

    У гэтую ўрачыстасць мы асабліва памятаем пра Пятра нашых часоў – Папу Францішка. Молімся, каб па прыкладу св. Пятра ён бяспечна вёў Касцёл да порту Збаўлення. Выразным знакам лучнасці парафіяльных супольнасцей нашай дыяцэзіі з Папам з’яўляецца іх лучнасць са сваім біскупам – пастырам дыяцэзіі.

    На тэрыторыі Пінскай дыяцэзіі знаходзяцца чатыры парафіі пад тытулам св. Пятра і Паўла: у Камянцы, Івацэвічах, Лагішыне і Мядзведзічах. У гэты дзень я асабліва лучуся ў малітве з вернікамі і душпастырамі гэтых парафій. Шмат разоў я прысутнічаў сярод вас на гэтай адпустовай урачыстасці ў вашых парафіях, а сёння лучуся з вамі духоўна, давяраючы вас магутнай апецы святых Апосталаў Пятра і Паўла.

     У сённяшнюю ўрачыстасць можна таксама атрымаць адпуст, пабожна карыстаючыся рэлігійнымі прадметамі (крыжам, ружанцам, шкаплерам, медальёнам), якія былі паблагаслаўленыя Папам ці біскупам, і з належнай пабожнасцю прачытаўшы малітву “Веру ў Бога”.

    Узгадваючы вялікую місійную руплівасць Апосталаў Пятра і Паўла, заахвочваю ўсіх вернікаў і душпастыраў дыяцэзіі да нястомнага пошуку шляхоў абвяшчэння Евангелля ў сучасным свеце, у тых месцах і жыццёвых акалічнасцях, у якіх даводзіцца нам жыць. Дзякую ўсім, хто агортвае асаблівым клопатам справу катэхізацыі і рэлігійнага выхавання дзяцей і моладзі. Няхай гэтай справе спрыяюць, наколькі дазваляюць умовы, цэнтры пілігрымак з нашай дыяцэзіі — санктуарыі: Лагішын, Будслаў, Іванава, Навагрудак. Асабліва прашу маліцца аб новых святарскіх пакліканнях. Няхай Касцёл цешыцца новымі апосталамі на ніве Божай.

   У лучнасці са Святым Айцом Францішкам удзяляю ўсім вернікам Пінскай дыяцэзіі маё пастырскае благаслаўленне: у імя + Айца, і Сына, і Духа Святога. 

Антоні Дзям’янка

   Біскуп Пінскі

Пінск, 26.06.2020 г.

Паведамленне Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі

Да вернікаў Пінскай дыяцэзіі.

Ваша Эксцэленцыя, глыбокапаважаны біскуп Казімір Велікаселец, шаноўныя святары, кансэкраваныя асобы і вернікі Пінскай дыяцэзіі!

Як Ваш Пастыр я звяртаюся да вас са словамі надзеі і суцяшэння. Увесь свет закранула пандэмія і хвароба. Гэта змяніла наш падыход да жыцця і яшчэ больш адкрыла вочы на Бога. Пан Бог і мяне выпрабаваў хваробай, аб чым вы ведаеце. Таму прашу вас паслухаць некалькі маіх думак аб хваробе.

Падчас хваробы чалавек пакліканы, каб даверыцца Пану і аднавіць у сабе глыбокі давер да Таго, хто лечыць усе хваробы (Пс 103, 3). Нават калі чалавеку здаецца, што ён ужо не мае шанцаў на выздараўленне, што аж хочацца сказаць: “Дні мае як цень мінаюць, а я высах як трава” (Пс 102, 12), веруючы чалавек і тады мае нязломную веру ў жыццядайную сілу Бога. Хвароба не заганяе веруючага ў роспач і не схіляе яго шукаць смерць, але заахвочвае ўсклікаць з надзеяй: “Я давяраў нават, калі казаў: я моцна прыгнечаны” (Пс 116, 10). Пане Божа мой, да Цябе я ўсклікаю, а Ты аздаравіў мяне. Ты, Пане, вывеў душу маю з адхлані, вярнуў мне жыццё сярод тых, хто сыходзіць у магілу” (Пс 30, 3-4).

Католік павінен быць спакойны, бо ведае, што Пан Бог ёсць Панам не толькі Неба, але і Зямлі. У цярпенні хрысціянін прыпадабняецца да Хрыста і служыць Касцёлу, прымае плённы ўдзел у збаўчай справе:  …калі чыніце дабро і церпіце, то маеце ласку ў Бога. Вы для таго пакліканы; бо і Хрыстус цярпеў за вас, пакідаючы вам прыклад, каб вы ішлі следам за Ім” (1 П 2, 20). Калі хтосьці нясе крыж пакутаў, то вядзе ўнутранае змаганне, як і Хрыстус у Аліўным садзе.

А што Бог зрабіў з пакутамі, болем, хваробай і злом? Не растлумачваў, не філасофстваваў, не рацыяналізаваў. Ён перамог іх на крыжы.

Пане, дапамажы, каб боль, пакуты, хвароба і зло не знішчылі і не перамаглі нас. Мы не хачам іх зразумець. Мы хочам іх перажыць з Табою і з усімі тымі, хто пакутуе бессэнсоўна. Мы ўсе ў большай ці меншай ступені хворыя, усе бездапаможныя перад моцаю зла і цярпенняў. Найбольш балюча кранае нас пачуццё ўласнай немачы перад абліччам пакутаў чалавека, якога мы любім. І хочацца дапамагчы, таму што бачна, як церпіць духоўна або фізічна любімы чалавек, але нічога не можаш зрабіць! Бог ужо гэта зрабіў! Ён памёр на крыжы. Ён не растлумачыў сэнсу і значэння зла, болю, цярпенняў і хваробы. Ён іх перажыў.

Кожнае выпрабаванне выхоўвае чалавека і змушае яго да сур’ёзнай рэфлексіі. Пакуты, якія пераносяцца як экзамен на верную любоў, робяць чалавека больш высакародным. Святое Пісанне вучыць: “Сыне, калі маеш намер служыць Пану, падрыхтуй сваю душу да выпрабаванняў…, таму што золата выпрабоўваецца ў агні” (Сір 2, 1 і 5). Там, дзе ёсць боль, хвароба, пакуты, там таксама блізка ёсць Бог.

Хвароба, якая перажываецца ў хрысціянскім духу, можа быць распазнаная і прынятая як час наведвання Бога, а разам з тым як заклік да перамены і паляпшэння свайго жыцця. Хворы павінен задумацца над пытаннем: што канкрэтна Бог хоча сказаць яму праз гэтае цярпенне? Часам хвароба становіцца нагодаю да таго, каб апамятацца. Іншым разам яна выступае як прылада ў Божых руках, якая служыць нашаму духоўнаму ўзрастанню. Хворы павінен ведаць, што стан яго здароўя можа стаць часам Божай ласкі, часам духоўнай засяроджанасці, якая вядзе да ўнутранай перамены і спрыяе набліжэнню да Бога.

Я хачу звярнуцца да медыкаў. Падчас эпідэміі і пандэміі неабходна прытрымлівацца ўсіх гігіенічных рэкамендацый і цярпліва прымаць абмежаванні, якія на нас накладваюцца. Памятаем словы са старазапаветнай кнігі Мудрасці Сіраха:

“Шануй лекара з пашанай належнай яму, бо Пан стварыў яго, і ад Найвышэйшага паходзіць аздараўленне, і ад Валадара атрымліваецца дар. Веды лекара ўздымаюць яго галаву, і сярод вяльможаў ён будзе шанаваны. Пан стварыў лекі з зямлі, а мудры чалавек не будзе імі пагарджаць. Ці ж не дрэва робіць ваду салодкай, каб моц Яго была спазнаная? Ён даў людзям веды, каб яны ўславіліся дзякуючы Яго дзівосным справам. Дзякуючы ім адбываецца лячэнне і здымаецца боль, з іх аптэкар робіць лекі, каб не заканчвалася Ягонае дзеянне і супакой ад Яго быў па ўсёй зямлі. Сыне, у сваёй хваробе не адварочвайся ад Пана, але маліся да Яго, а Ён вылечыць цябе. Адкінь крывадушнасць, выпрастуй рукі і ачысці сэрца ад усялякага граху. Ахвяруй кадзіла, складзі ахвяру падзякі з найчысцейшай мукі і шчодрыя дары, на якія ты толькі здольны. Пасля прывядзі лекара, бо яго таксама стварыў Пан, не адварочвайся ад яго, бо ён патрэбны табе. Ёсць час, калі ў іх руках знаходзіцца выйсце з хваробы: яны самыя будуць маліць Пана, каб даў ім моц прынесці палёгку і вылячэнне дзеля захавання жыцця”. (Сір 38, 1-14)

Я асабіста хачу выказаць вялікую ўдзячнасць дактарам з Пінска і Брэста, дзе я на сабе адчуў іх добразычлівасць і прафесійную медыцынскую дапамогу. Маё здароўе – гэта Ваш прафесіяналізм. Няхай Бог стакротна Вас узнагародзіць.

Мае дарагія дыяцэзіяне! Увесь той час, калі я быў на лячэнні, то штодня маліўся за Вас. У сваіх малітвах памятаю пра біскупа Казіміра, усіх святароў, сясцёр законных, вас, вернікаў, а асабліва пра старэйшых і хворых. Малюся аб новых святарскіх і манаскіх пакліканнях, малюся за ўсе нашыя дыяцэзіяльныя справы, просячы, каб Добры Бог прыняў мае цярпенні і звярнуў іх на дабро для Пінскага Касцёла, пастырам якога я з Божай волі з’яўляюся. У надзеі на хуткае вяртанне да Вас удзяляю Вам маё пастырскае благаслаўленне:

У імя † Айца, і Сына, і Духа Святога. Амэн.

 

 

 † Антоні Дзям’янка

Біскуп Пінскі

P.S. Прашу прачытаць гэтае паведамленне падчас усіх св. Імшаў у бліжэйшую нядзелю, 21 чэрвеня 2020 г.

Прэзбітэрскае пасвячэнне дыякана Сцяпана Цэргеля SVD адбылося ў Баранавічах

18 красавіка падчас урачыстай святой Імшы ў дыяцэзіяльным санктуарыі Маці Божай Фацімскай у Баранавічах біскуп Пінскі Антоні Дзямֹ’янка ўдзяліў прэзбітэрскае пасвячэнне дыякану Сцяпану Цэргелю SVD.

Сцяпан Цергель нарадзіўся ў Іркуцку, належыць да супольнасці Місіянераў Божага Слова. Два гады правёў на місіях у Папуа Новай Гвінеі, выпускнік Вышэйшай духоўнай семінарыі імя святога Тамаша Аквінскага ў Пінску.

Паступіць у супольнасць Місіянераў Божага Слова (вербістаў) Сцяпан Цергель вырашыў да моманту заканчэння сярэдняй школы. Затым ён прайшоў пастулат у Нысе і навіцыят у Хлюдаве (Польшча), паступіў у Вышэйшую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу.

У 2016 г., калі настаяцель а. Якуб Блашчышын прапанаваў яму магчымасць паехаць на місіянерскую практыку, малады чалавек захацеў накіравацца ў англамоўную краіну, якая знаходзілася б не ў Еўропе, і такім чынам паехаў у Папуа Новую Гвінею, адну з першых місій айцоў вербістаў.

Падчас Імшы, на якой адбылося пасвячэнне, біскуп Антоні Дзям’янка звярнуўся да будучага прэзбітэра з наступнымі словамі гаміліі:

«Дарагі Брат, прыкладвай часта свае рукі да прабітых рук Езуса, да боку Хрыста, да Яго сэрца».

Біскуп заўважыў, што «святарскае служэнне ў нашыя часы становіцца асабліва складаным, таму што сучасны чалавек апынуўся ў такіх жыццёвых умовах, якія часта чыняць яго няздольным адкрыцца на Бога і на рэлігію», «знікае пашана і боязнь да таго, што святое ў чалавеку». Таму «святар ніколі не павінен быць абыякавым да граху».

Пастыр Пінскай дыяцэзіі заахвоціў будучага прэзбітэра памятаць пра любоў Хрыста. «Любоў па прыкладзе Хрыста павінна быць метадам, мэтай і сэнсам твайго святарскага служэння і жыцця. Але такую любоў нельга спалучыць з грахом, нянавісцю, пошукам уласнай выгады», — адзначыў ён.

«Абвяшчаць Евангелле — гэта дапамагаць людзям паверыць, што Езус з’яўляецца Панам і Збаўцам. Удзяляць святыя сакрамэнты — гэта будаваць жывое Цела Хрыста.

Але гэта можна рабіць толькі з дапамогай Духа Святога. Таму святар, як і кожны свецкі вернік, павінен сябраваць са Святым Духам праз рэгулярную малітву»,

— нагадаў таксама іерарх.

«Без паслухмянасці Хрыста не было б Яго пасхальнай ахвяры. Без тваёй паслухмянасці не будзе ахвяры, прыемнай Богу. А людзям будзе патрэбная твая ахвяра. Складзеная дзеля Бога, яна ніколі не будзе безвыніковай і пустой. Выражэннем ахвяры стане клопат аб захаванні дасканалай чысціні, якую ты абяцаеш, — дадаў біскуп. — Калі хочаш прыносіць плён і перамагаць шатана, найперш мусіш навучыцца штодня перамагаць сябе. (…) Ты, як святар, павядзеш маладых людзей, сем’і, навучаючы іх захоўваць чысціню і панаваць над сабою. Без гэтага проста няма развіцця любові».

Біскуп адзначыў, што выклікам для святара з’яўляецца самотнасць. Аднак «трэба палюбіць самотнасць, а дапаможа ў гэтым глыбокая сувязь з Богам», праз якую «святар становіцца блізкім і карысным для людзей».

Іерарх падкрэсліў, што «святарства — гэта служэнне», таму «святар павінен заўважаць галодных, прагнучых, пакрыўджаных і вязняў», «знайсці час і добрае слова для хворых, для людзей адзінокіх і пакінутых дзяцей».

Кажучы пра цэлебрацыю літургіі, біскуп звярнуў увагу, што «хрысціянскі культ і супольную малітву трэба ажыццяўляць такім чынам, каб яны станавіліся сведчаннем, спосабам фармавання веры і сапраўдным праслаўленнем Бога». «Добра рыхтуйся да літургіі і насычай людзей тым, чым будзеш жыць сам.

Памятай аб годным выкананні паслугі Слова. Разважай падчас малітвы над тым, што будзеш казаць сваім слухачам»,

— параіў ён.

Біскуп назваў святарства дарам, які «перавышае чалавека, а разам з тым робіць яго больш высакародным, заахвочвае да роздумаў і высілкаў дзеля дасягнення высокай мэты». «Будуць цяжкасці, але не бойся іх. Калі зразумееш, чым ёсць святарства, не будзеш адзінокім. З табою побач будзе Бог і будуць людзі», — заахвоціў іерарх будучага прэзбітэра.

Велікоднае віншаванне біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі

Віншаванні з Вялікаднем кіруе вернікам біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка.

«Хрыстус уваскрос, Першынец сярод тых, якія памерлі» (1 Кар 15, 20)

Дарагія браты і сёстры!

«Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!» — гэтым традыцыйным прывітаннем спяшаемся падзяліцца, выказваючы велікодныя віншаванні. Таямніца Уваскрасення Езуса Хрыста цалкам змяніла і надалей змяняе лёсы чалавека і свету. Яна прыносіць упэўненасць у трыумфе сапраўднай любові, якая перамагла смерць і ўсім людзям адкрыла перспектыву новай надзеі.

Свята Уваскрасення Пана Езуса для кожнага з нас — гэта час радасці і сустрэчы нашых сэрцаў з жывым Хрыстом, які перамог смерць і грэх.

Раздзяляючы з вамі гэтую радасць, жадаю, каб святочныя дні і далейшае ваша жыццё было напоўнена трывалым здароўем і глыбокім духоўным досведам Пасхі і Любові. Няхай уваскрослы Хрыстус будзе для вас крыніцай надзеі, радасці і моцы, якія дапамогуць пераадолець усе цяжкасці штодзённага жыцця.

Жадаю, каб гэта вялікая праўда аб Уваскрасенні Езуса Хрыста ніколі не была заслонена нават вялікімі зямнымі крызісамі, катаклізмамі і клопатамі. Будзем радавацца кожнай хвілінай, якую дорыць нам Той, які стварыў неба і зямлю. Няхай радасць расцвіце ў нашых сэрцах як веснавыя галінкі вярбы, каб мы маглі дзяліцца ёю з нашымі блізкімі асобамі.

Божае Слова адкрывае перад намі сэнс балючых падзей, якія прывялі да Мукі і Смерці Езуса. Разважанне над таямніцай Хрыстовых мучэнняў за нашы грахі дазваляе нам пераасэнсаваць значэнне цяжкіх выпадкаў і сітуацый як у асабістым жыцці, так і ў жыцці Касцёла і свету.

Асабліва цяпер, калі вакол нас такі неспакой, калі свет перажывае свае цяжкасці і хваробы, толькі ў Божым Слове і малітве мы можам адшукаць спакой і разуменне падзей, якія прывялі да радаснай Велікоднай раніцы.

На сёлетнія, так нечаканыя ў вонкавым перажыванні, Велікодныя святы жадаю, каб Змёртвыхпаўсталы Хрыстус, які ў сваёй міласэрнасці захацеў ісці разам з намі і спадарожнічаць нам да Дому Айца, праявіў да нас паўнату сваёй любячай прысутнасці ў тых абставінах, у якіх мы знаходзімся, і ў тым, што нас непакоіць. Няхай кожны з нас знойдзе час на тое, каб углыбіцца ў духоўныя перажыванні і падзяліцца велікоднай радасцю са сваім акружэннем. Святы Айцец Францішак нагадвае аб тым, што радасць хрысціяніна мае свае вытокі ў слуханні і прыняцці Добрай весткі аб Змёртвыхпаўстанні Езуса Хрыста.

Жадаю сэрца, шырока адкрытага на Евангелле, якое перамяняе наша жыццё, надае яму сапраўдны сэнс, напаўняе радасцю і вялікай надзеяй. Няхай Добрая Вестка аб смерці і Уваскрасенні Хрыста вызначае напрамак нашага жыцця, працы і адносінаў з людзьмі. Няхай кожны дом будзе домам Божай радасці, сяброўства, добразычлівасці, дабрыні і святасці, дзе не будуць успамінацца ніякія крыўды, а будзе панаваць любоў, якая ўсё прабачае і перамагае.

Благаслаўлёных Велікодных святаў!

Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!

+ Антоні Дзям’янка
Біскуп Пінскі

Вялікдзень, 2020

Паведамленне Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка на Вялікі Пост 2020

“Пане, калі даеш мне выбар – выбіраю Твой Крыж.

Вядзі мяне і дадай адвагі, вучы, як мне трымацца Твайго Крыжа”.

(Слуга Божы Зыгмунт Лазінскі)

Да вернікаў Пінскай дыяцэзіі

Дарагія браты і сёстры!

Распачынаем чарговы час, у якім маем магчымасць яшчэ больш наблізіцца да Пана Бога, спазнаць, якой вялікай Любоўю Ён з’яўляецца. Гэта асаблівы час – Вялікі Пост. Гэта час “Крыжовага Шляху” і іншых пасійных набажэнстваў. Час, калі найпаўней прамаўляе да нас Асоба Езуса Хрыста – Бога, які стаў адным з нас дзеля нашага збаўлення. Час, калі наймацней прамаўляе цярпенне Божага Сына. Час, які рыхтуе нас да Вялікага Тыдня і Святога Пасхальнага Трыдуума – трох дзён успаміну Мукі, Смерці і спачынку ў грабніцы Пана Езуса. А ўсё гэта вядзе нас да перажывання факту Уваскрасення Пана. Гэты факт напаўняе сэнсам веру і жыццё хрысціяніна.

         Хачу запрасіць вас падчас гэтага Вялікага Посту, каб мы перажылі яго разам са сведкам найвялікшых таямніц веры, якім несумненна быў Слуга Божы Зыгмунт Лазінскі – першы біскуп нашай дыяцэзіі, а сёння – кандыдат на хвалу алтара. Сведкам таямніц веры чыніць яго не толькі прыгожая смерць у Вялікую Суботу 1932 года, але ўсё яго жыццё, якое распачалося роўна 150 год таму, але перадусім яго душпастырства. У сваім біскупскім служэнні ён асабліва падкрэсліваў выключнасць Крыжа і яго збаўчую моц. Па прыкладу св. Апостала Паўла, Слуга Божы заахвочваў глядзець на Крыж Хрыста як на крыніцу моцы і мудрасці Божай (гл. 1 Кар 1, 17-25). Між іншым таму біскуп Зыгмунт запрашаў асабліва моладзь праводзіць і перажываць набажэнствы “Крыжовага Шляху”. Ён запрашаў таксама на супольны ўдзел у гэтым набажэнстве ў Пінскай катэдры. Сёння і я хачу паўтарыць гэтае запрашэнне. З верай удзельнічайце ў вялікапостных набажэнствах у вашых парафіяльных супольнасцях. А калі будзеце мець магчымасць, прапаную супольна сустрэцца на гэтым набажэнстве ў той самай катэдры, дзе знаходзяцца стацыі “Крыжовага Шляху”, перад якімі разам з вернікамі маліўся Слуга Божы.

         Запрашаю ахвяраваць сёлетнія набажэнствы “Крыжовага Шляху” у інтэнцыі сужэнстваў і сем’яў нашай дыяцэзіі, каб былі моцныя Богам. Прашу таксама ахвяраваць пакутныя набажэнствы падчас гэтага Вялікага Посту ў інтэнцыі шматлікіх і святых пакліканняў з нашых сем’яў да святарства і манаскага жыцця.

         На гэты святы і прыгожы час з сэрца ўсіх вас благаслаўляю.

 

+ Антоні Дзям’янка, Біскуп Пінскі

Пінск, 24.02.2020 г.         

Велікоднае віншаванне біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі

Featured

«Хрыстус уваскрос, Першынец сярод тых, якія памерлі» (1 Кар 15, 20)

Дарагія браты і сёстры!

«Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!» — гэтым традыцыйным прывітаннем спяшаемся падзяліцца, выказваючы велікодныя віншаванні. Таямніца Уваскрасення Езуса Хрыста цалкам змяніла і надалей змяняе лёсы чалавека і свету. Яна прыносіць упэўненасць у трыумфе сапраўднай любові, якая перамагла смерць і ўсім людзям адкрыла перспектыву новай надзеі.

Свята Уваскрасення Пана Езуса для кожнага з нас — гэта час радасці і сустрэчы нашых сэрцаў з жывым Хрыстом, які перамог смерць і грэх.

Раздзяляючы з вамі гэтую радасць, жадаю, каб святочныя дні і далейшае ваша жыццё было напоўнена трывалым здароўем і глыбокім духоўным досведам Пасхі і Любові. Няхай уваскрослы Хрыстус будзе для вас крыніцай надзеі, радасці і моцы, якія дапамогуць пераадолець усе цяжкасці штодзённага жыцця.

Жадаю, каб гэта вялікая праўда аб Уваскрасенні Езуса Хрыста ніколі не была заслонена нават вялікімі зямнымі крызісамі, катаклізмамі і клопатамі. Будзем радавацца кожнай хвілінай, якую дорыць нам Той, які стварыў неба і зямлю. Няхай радасць расцвіце ў нашых сэрцах як веснавыя галінкі вярбы, каб мы маглі дзяліцца ёю з нашымі блізкімі асобамі.

Божае Слова адкрывае перад намі сэнс балючых падзей, якія прывялі да Мукі і Смерці Езуса. Разважанне над таямніцай Хрыстовых мучэнняў за нашы грахі дазваляе нам пераасэнсаваць значэнне цяжкіх выпадкаў і сітуацый як у асабістым жыцці, так і ў жыцці Касцёла і свету.

Асабліва цяпер, калі вакол нас такі неспакой, калі свет перажывае свае цяжкасці і хваробы, толькі ў Божым Слове і малітве мы можам адшукаць спакой і разуменне падзей, якія прывялі да радаснай Велікоднай раніцы.

На сёлетнія, так нечаканыя ў вонкавым перажыванні, Велікодныя святы жадаю, каб Змёртвыхпаўсталы Хрыстус, які ў сваёй міласэрнасці захацеў ісці разам з намі і спадарожнічаць нам да Дому Айца, праявіў да нас паўнату сваёй любячай прысутнасці ў тых абставінах, у якіх мы знаходзімся, і ў тым, што нас непакоіць. Няхай кожны з нас знойдзе час на тое, каб углыбіцца ў духоўныя перажыванні і падзяліцца велікоднай радасцю са сваім акружэннем. Святы Айцец Францішак нагадвае аб тым, што радасць хрысціяніна мае свае вытокі ў слуханні і прыняцці Добрай весткі аб Змёртвыхпаўстанні Езуса Хрыста.

Жадаю сэрца, шырока адкрытага на Евангелле, якое перамяняе наша жыццё, надае яму сапраўдны сэнс, напаўняе радасцю і вялікай надзеяй. Няхай Добрая Вестка аб смерці і Уваскрасенні Хрыста вызначае напрамак нашага жыцця, працы і адносінаў з людзьмі. Няхай кожны дом будзе домам Божай радасці, сяброўства, добразычлівасці, дабрыні і святасці, дзе не будуць успамінацца ніякія крыўды, а будзе панаваць любоў, якая ўсё прабачае і перамагае.

Благаслаўлёных Велікодных святаў!

Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!

+ Антоні Дзям’янка
Біскуп Пінскі

Вялікдзень, 2020

 

Ліст Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі на III нядзелю Вялікага посту, 15 сакавіка 2020 года (нядзеля Caritas)

Любоў — адзіная рэч у свеце, якая павялічваецца, калі ёю дзеляцца з бліжнім. Маці Тэрэза з Калькуты

Паважаныя святары, кансэкраваныя асобы, дарагія браты і сёстры ў Хрысце Пану!

Перыяд Вялікага посту схіляе нас задумацца над пытаннем: што значыць любіць у духу міласэрнасці? Любіць так, каб гэтая любоў распаўсюджвалася далей праз сэрцы іншых людзей? У Святым Пісанні знаходзім адказ: «Паступайце ў любові, як і Хрыстус палюбіў нас і аддаў сябе за нас як дар і ахвяру Богу» (Эф 5, 2). Такім чынам, у нашым штодзённым жыцці мы пакліканыя наследаваць прыклад самога Хрыста.

Праўда, камусьці гэты прыклад можа здавацца чымсьці недасяжным; чымсьці такім, што пераўзыходзіць чалавечыя сілы і магчымасці. Аднак жыццё многіх святых — звычайных людзей, якія з Божаю дапамогаю рэалізавалі гэтыя словы Апостала народаў, — паказвае нам, што гэта не толькі магчыма, але і неабходна для таго, каб не проста называцца, а сапраўды быць вучнямі міласэрнага Хрыста.

Асабліва яскравым узорам жыцця Хрыстоваю любоўю да бліжніх стала ў наш час святая Маці Тэрэза з Калькуты. У ёй як быццам увасобіўся жывы вобраз Хрыста — чулага, простага, адкрытага для ўсіх. Яна паказала, што ў справах міласэрнасці няма дробязяў: нават простая ўсмешка можа стаць для кагосьці падарункам Божай любові. «Кожны раз, калі вы камусьці ўсміхаецеся, — гэта ўчынак любові, падарунак іншаму чалавеку, прыгожая рэч», — казала Маці Тэрэза.

Вядома, усмешка ўпрыгожвае чалавека, але яшчэ больш яго ўпрыгожваюць добрыя ўчынкі. Учынкі і жэсты, якія прыносяць палёгку і суцяшэнне, якія робяць бліжняга больш шчаслівым. Таму прыклад святых становіцца для нас такім прыцягальным сваёй неўвядальнай прыгажосцю. Узор сапраўднага служэння бліжняму, які мы бачым у праслаўленых святых, — гэта не толькі велічна; гэта таксама вельмі прыгожа.

Калі мы больш уважліва прыгледзімся да жыцця святых, якія рабілі ўчынкі міласэрнасці, мы можам быць нават здзіўлены іх простым, будзённым падыходам да жыцця. Яны не шукалі для сябе славы, не імкнуліся здзейсніць нешта вялікае і гераічнае, не стараліся змяніць свет. Яны проста з любоўю клапаціліся пра сваіх бліжніх, пра сваіх патрабуючых братоў і сясцёр, выкарыстоўваючы кожную магчымасць для таго, каб рабіць ім дабро.

Іх справы не толькі прынеслі камусьці палёгку і суцяшэнне. Яны сталі прыкладам для іншых хрысціянаў і вучаць нас таму, як і мы павінны ставіцца да нашых братоў і сясцёр, асабліва да патрабуючых: бедных, хворых, самотных, пакрыўджаных. «Дык ідзіце і навучайце ўсе народы <…> Вучыце іх захоўваць усё, што Я загадаў вам», — кажа Езус сваім вучням, пачынаючы ад Апосталаў і ва ўсе наступныя часы. Ягоны загад — гэта наказ любові, які мы пакліканы рэалізоўваць у штодзённых справах міласэрнасці да бліжніх.

Аднак пры гэтым варта памятаць, што сапраўдная міласэрнасць не толькі ў тым, каб дапамагчы камусьці матэрыяльна, прысвяціць іншаму чалавеку свой час, увагу і апеку. Не менш важна стымуляваць чалавека да таго, каб ён мог палепшыць сваё жыццё з дапамогаю новай працы, навучання, перамены адносінаў і звычак. Часта нават людзі хворыя і нямоглыя маюць у сабе вялікі нерэалізаваны патэнцыял. Неабходна дапамагчы ім задзейнічаць яго для таго, каб іх жыццё стала больш поўным, а яны самі — больш шчаслівымі і рэалізаванымі людзьмі.

Папа Бэнэдыкт XVI нагадвае сучасным хрысціянам: «Важна і неабходна мець на ўвазе, што „практычная дзейнасць заўсёды будзе недастатковай, пакуль не будзе відавочная ў ёй любоў да чалавека, любоў, якая жыве сустрэчай з Хрыстом“ (Deus Caritas еst 34). І таму дабрачынная місія шматлікіх каталіцкіх арганізацый не павінна абмяжоўвацца толькі зборам альбо размеркаваннем сродкаў, але заўсёды праяўляць асаблівую ўвагу да патрабуючых, а таксама выконваць асаблівую педагагічную функцыю ў хрысціянскай супольнасці, вучачы дзяліцца, паважаць і любіць згодна з логікай Евангелля Хрыста. Дабрачынная місія Касцёла на ўсіх узроўнях павінна пазбягаць рызыкі ператварыцца ў звычайную арганізацыю дапамогі, становячыся толькі адной з яе формаў» (пар. Апостальскае пасланне ў форме motu proprio Папы Бэнэдыкта XVI Intima Ecclesiæ natura de caritate ministranda, Уводзіны).

Словы Папы на пенсіі нагадваюць нам пра тое, што выкананне справаў міласэрнасці ў сацыяльнай сферы — гэта не проста прафесійная дабрачынная дзейнасць. Гэта важная і неаддзельная частка місіі кожнага веруючага хрысціяніна.

Сучасны свет — гэта свет тэхналогій і вельмі хуткіх перамен, аднак і сёння не губляюць сваёй актуальнасці пытанні забеспячэння годнага жыцця чалавека і абароны яго правоў на задавольванне асноўных жыццёвых патрэбаў. Таму і прыклад святых — не толькі сучасных, але і тых, якія жылі ў ранейшыя часы, — застаецца для нас школай выхавання любові ў духу служэння.

Сёння Дабрачыннае каталіцкае таварыства Caritas рэалізуе дзясяткі розных праектаў, скіраваных на дапамогу патрабуючым. Іх мэта — не толькі задаволіць матэрыяльныя патрэбы, але даць людзям духоўную і маральную падтрымку, павысіць іх кваліфікацыю, прайсці перападрыхтоўку, знайсці годнае месца працы, навучыць правільна выкарыстоўваць сродкі. Усё гэта стварае матывацыю для больш поўнага і шчаслівага жыцця ў адпаведнасці з асабістай сітуацыяй кожнага.

Дарагія вернікі Каталіцкага Касцёла на Беларусі, з пастырскім клопатам пра нашу агульную будучыню мы заклікаем вас у штодзённым жыцці наследаваць прыклад Збаўцы і шматлікіх святых, якія далі ўзор міласэрнай любові і адданага служэння бліжнім. Няхай іх прыклад вас натхняе на пасільныя добрыя ўчынкі, а іх заступніцтва выпрошвае ласку для перамены сэрцаў, каб іх напаўняла ахвярная любоў Хрыста. Не будзем жа забывацца, што ў любові няма дробязяў: кожная дапамога бліжняму мае вялікую каштоўнасць у вачах нашага агульнага нябеснага Айца, а кожны добры ўчынак робіць нас унутрана прыгажэйшымі.

На час перажывання Вялікага посту ў духу міласэрнай любові і сапраўднага хрысціянскага жыцця сардэчна благаслаўляем у Імя Айца і Сына, і Духа Святога.

Мінск, 11 сакавіка 2020 г.

Каталіцкія Біскупы Беларусі