Камунікат Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка на пачатак катэхетычнага года 2020/2021

Featured

Дарагія ў Хрысце браты і сёстры!

Працэсы, якія адбываюцца ў сучаснай цывілізацыі, з’яўляюцца выклікам для Касцёла, ставяць перад ім шэраг пытанняў адносна спосабаў перадачы веры і мовы гэтага пераказу. Гэтыя праблемы змяшчаюць таксама пытанні аб ролі і месцы катэхета ў выхаванні дзяцей і моладзі. Адказы на гэтыя пытанні мы знойдзем у дакументах Касцёла, якія адназначна кажуць пра адказнасць Касцёла, г. зн. усёй хрысціянскай супольнасці, за выхаванне ў веры маладога пакалення (гл. DOK 220). Яны нагадваюць бацькам, што яны з’яўляюцца першымі настаўнікамі веры сваіх дзяцей, іх першымі выхаваўцамі, а адначасова сведкамі веры (гл. DOK 255).

          Пасля Сабору навучанне Касцёла падкрэслівае значэнне парафіі як важнага асяродка, у якім нараджаецца і ўзрастае вера, іў якім чалавек можа здабыць досвед веры (гл. DOK 257). А катэхетычныя заняткі без выразнай і актыўнай падтрымкі сям’і і парафіі не ў стане на належным узроўні забяспечыць хрысціянскае выхаванне.

           Св. Яна Павел ІІ у аўтабіяграфічнай кнізе “Пераступіць парог надзеі” наступным чынам гаворыць пра значэнне маладосці: “Маладосць – гэта не толькі пэўны перыяд чалавечага жыцця, які адпавядае вызначанай колькасці гадоў, але гэта час дадзены кожнаму чалавеку і адначасова зададзены яму Провідам. У гэты час ён шукае адказу да асноўныя пытанні, як юнак з Евангелля; шукае не толькі сэнсу жыцця, але шукае канкрэтны праект, паводле якога гэтае сваё жыццё мае пачаць будаваць. І гэта найбльш істотная рыса маладосці. Кожны выхаваўца, пачынаючы ад бацькоў, а таксама кожны душпастыр, павінен добра пазнаць гэтую рысу і павінен умець ідэнтыфікаваць яго ў кожным хлопцу і дзяўчыне; скажу яшчэ больш: павінен палюбіць тое, што істотнае для маладосці. У кожную эпоху жыцця чалавек жадае быць прыняты, жадае знаходзіць любоў. У гэтую эпоху жадае гэтага асабліва, пры чым гэтая афірмацыя не можа быць прыняццем усяго без выключэння. Моладзь зусім гэтага не хоча. Яна жадае таксама, каб яе папраўлялі, жадае, каб ёй казалі “так” або “не”.

          На працягу доўгіх дзесяцігоддзяў мы не пераставалі звяртацца ў малітве-спеве да Маці Збавіцеля: “Мы хочам Бога, Дзева Маці! Сваіх дзяцей паслухай зоў. Мы хочам Бога праслаўляці, Яму аддаць жыццё і кроў… Хай будзе Бог у кніжцы, ў школе, у адпачынку, ў працы дня…”.

          Дарагія бацькі! Мы хочам падзякаваць вам за ваш клопат аб тым, каб прыводзіць дзяцей на катэхезы. Будзем жа ўсе разам адно для аднаго падтрымкай і супрацоўнікамі ў працэсе выхавання. Гармонія сумесных намаганняў з боку бацькоў, школы і Касцёла напэўна прынясе станоўчыя вынікі ў фарміраванні маладога пакалення ў духу веры. Паклапаціцеся, каб у вашых дамах, там, дзе вашыя дзеці працуюць над хатнімі заданнямі, быў святы абразок і крыж. Гэта заўсёды будзе нагадваць дзецям аб паўсюднай Божай прысутнасці.

          Св. Ян Павел ІІ падчас адной з пілігрымак выказаў знамянальныя словы: “Дарагія бацькі! Вы добра ведаеце, што няпроста ў сённяшнія часы стварыць хрысціянскія ўмовы неабходныя для выхавання дзяцей. Вы павінны зрабіць усё, каб Бог быў прысутны і шанаваны ў вашых сем’ях. Не забывайце пра штодзённую супольную малітву, асабліва вечарам; пра святкаванне нядзелі і ўдзел у нядзельнай св. Імшы. Вы зхяўляецеся для сваіх дзяцей першымі настаўнікамі малітвы і хрысціянскіх цнотаў, і ніхто вас у гэтым не можа замяніць. Захоўвайце рэлігійныя звычаі і клапаціцеся аб хрысціянскай традыцыі, вучыце сваіх дзяцей пашаны да кожнага чалавека. Няхай вашым найбольшым жаданнем будзе выхаванне маладога пакалення ў лучнасці з Хрыстом і Касцёлам. Толькі такім чынам вы захаваеце вернасць вашаму бацькоўскаму пакліканню духоўным патрэбам вашых дзяцей”.

          Дарагая моладзь! Молімся за вас і просім вас: застаньцеся вернымі ідэалам Евангелля! Няхай удзел у катэхезах дапаможа вам узрастаць да паўнаты чалавечнасці паводле ўзору “дасканалага Чалавека” – Езуса Хрыста.

          Дарагія дзеці! Вы скарб вашых любых бацькоў. Старайцеся прыносіць ім радасць і суцяшэнне ў клопатах, якія яны перажываюць намагаючыся з вялікім пасвячэннем забяспечыць вам утрыманне, адукацыю і выхаванне, каб вы сталі шляхетнымі людзьмі. Ахвоча старайцеся здабываць веды і ўменне імі карыстацца.

          Дарагія катэхеты! Дзякую вам за ўсе намаганні ў фарміраванні маладога пакалення паводле хрысціянскіх каштоўнасцяў. Дабро маладога пакалення няхай будзе клопатам вашага жыцця і вашай працы.

          Усіх вас даручаю заступніцтву Маці Божай і давяраю Езусу Хрысту вялікую справу выхавання, бо Ён мае паўнату жыцця і заўсёды прысутнічае ў Касцёле і свеце.

          З пастырскім благаслаўленнем,

+ Антоні Дзям’янка

Біскуп Пінскі

             

         

        

   

         

    

    

       

        

       

      

        

У Драгічыне адбыўся фэст у гонар Маці Божай Каралевы

22 жніўня парафія ў Драгічыне (Пінская дыяцэзія) адзначыла патранальную ўрачыстасць Маці Божай Каралевы. Парафіяльны фэст наведаў Генеральны вікарый Пінскай дыяцэзіі і дапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец. Разам з ім урачыстую св. Імшу цэлебраваў канцлер Пінскай дыяцэзіі кс. Андрэй Рылка і пробашч парафіі кс. Павел Кручэк. Вернікі прывіталі біскупа Казіміра з асаблівым энтузіязмам, бо дзякуючы яго падтрымцы і старанням яны змаглі пабудаваць новую парафіяльную святыню, у якой ужо пяты год моляцца. Таксама ўсе сабраныя павіншавалі іерарха з 75-годдзем жыцця, запэўніваючы яго ў пастаяннай малітоўнай падтрымцы.

Пдачас гаміліі біскуп Казімір заахвоціў бацькоў, каб прыклалі асаблівыя намаганні ў выхаванні дзяцей у духу жывой веры. Іерарх прыгадаў прыклад св. Яна Паўла ІІ, якому прысвечаны сёлетні душпастрыскі год у сувязі са 100-годдзем з дня яго нараджэння. Біскуп Казімір звярнуў увагу на прыклад і ролю роднага бацькі Яна Паўла, які яму з маленства даваў асабісты прыклад штодзённай малітвы, гарачай веры і адданасці Маці Божай.

На заканчэнне ўрачыстай літургіі, перад выстаўленым Найсвяцейшым Сакрамэнтам, усе сабраныя на чале з біскупам памаліліся праз заступніцтва Маці Божай Каралевы аб умацаванні веры ў сем’ях, а таксама аб Божым благаслаўленні для Беларусі.       

Ліст Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка да святароў сабраных у санктуарыі Маці Божай Лагішынскай, Каралевы Палесся 22 жніўня 2020 г.

 

Дарагія святары! Вітаю вас у доме Маці, Маці Божага Сына, Маці Святога Касцёла, Маці кожнага з нас. Бо кожны з нас можа ўбачыць сябе пад крыжам і да сябе аднесці словы Пана Езуса, скіраваныя з крыжа да св. Яна: “Сыне, гэта Маці твая”. Кожны з нас перажывае такую гадзіну ў сваім жыцці, калі больш ці менш свядома “ўзяў Яе да сябе”. Кожны з нас мае таксама досвед Каны Галілейскай, дзякуючы якому дазнаў у сваім жыцці асаблівай матчынай апекі і дапамогі. Кожны з нас мог і можа ў складанай сітуацыі пачуць, як Яна паказвае на Езуса і раіць нам: “Зрабіце ўсё, што Ён вам скажа”.

І сёння прыходзім да яе мы, святары. Прыходзім да нашага дыяцэзіяльнага дома Маці, якім з’яўляецца лагішынскі санктуарый. Прыходзім з нашымі праблемамі і сумненнямі. Прыходзім па параду. У ларэтанскай літаніі маем заклікі: “Маці добрай рады” і “Сталіца мудрасці”. Можа менавіта цяпер нам патрэбны гэты аспект Яе дапамогі: мудрасць і добрая рада. Можа менавіта тут і цяпер.

Гэтыя парады і мудрасць будуць простыя, але адначсова выплываючыя з сэрца і трапляючыя ў сэрца. Але ці ж не такія парады і такая мудрасць нам патрэбныя? Ці ж не патрэбны асаблівы досвед любові, якая ўсцяж застаецца першай і найважнейшай запаведдзю? Марыя ў сваёй геніяльнай прастаце вучыць нас перадусім любіць і думаць сэрцам. Як кажа Адам Міцкевіч: “май сэрца і глядзі ў сэрца”. Ці ж не тое самае казаў у важную для Касцёла хвіліну перад выбарам Папы ў 2005 г. кард. Ратцынгер: “Што застанецца пасля нас? Грошы? Не. Кнігі? Хіба таксама не. Хвіліны, калі мы любілі. Усмешка, добрае слова, жэст”. Ці ж не гэтаму вучыць цяперашні Святы Айцец кажучы пра тры словы, якія чыняць сапраўдную перамену жыцця: “прашу, дзякую, перапрашаю”. Найбольшыя перамены адбываюцца ў прастаце сэрца. Марыя вучыць нас гэтаму найлепей.

Бог не прыходзіць у землятрусе, але ў лагодным павеве ветру. Марыя вучыць нас быць адчувальнымі на гэты павеў. Яго адчуваем не толькі ў вялікіх хвілінах жыцця, але і ў штодзённасці. “У Ім жывем, рухаемся і прабываем”.

Дарагія святары! У гэтым святым месцы будзем жа старацца пачарпнуць як найбольш сіл для нашага служэння. Углядаючыся ў аблічча Марыі, будзем жа вучыцца жыць так як Яна. Бо Яна — адна з нас, чалавек. Праўда, адрознівае нас факт Яе беззаганнага зачацця, але Марыя не ўсведамляла гэты факт. А Яе ўнебаўзяцце – гэта ўзнагарода ўжо пасля завяршэння зямнога жыцця. Мы маем вялікія магчымасці жыць марыйным стылем жыцця:  бязмежна давяраць Богу, заўважаць Яго прысутнасць у штодзённасці і перадусім успрымаць святарства як выбар з боку Бога і запрашэнне да Яго служэння. Марыя, чуючы словы звеставання, не сядае на трон. Яна славіць Бога сваім “Магніфікат”, але гэта адбываецца ўжо ў Альжбеты, да якой бяжыць, каб служыць, успрымаючы інфармацыю ад Габрыэля як выклік для сябе. Гэты дух служэння я бачу і ў вас. Не самаўзвышэння, але служэння. За гэтую паставу вельмі вам дзякую. Яна з’яўляецца доказам таго, што, пазнаючы Бога, разумеем Яго логіку любові, і паводле гэтай логікі будуем нашу іерахію каштоўнасцей. Паводле яе, а не па-за ёю.

Такую паставу  на гераічным узроўні мы знаходзім у нашага першага біскупа Слугі Божага Зыгмунта Лазінскага. Ён умеў знаходзіць Бога ў штодзённасці і ў сваёй штодзённасці Ім і з Ім жыць. Ён умеў служыць. Быў добрым і кемлівым вучнем у школе Марыі. Гэтае месца нагадвае нам яго асобу і заклікае нас да малітвы аб цудзе неабходным для яго беатыфікацыі. Гэтае месца нагадвае нам пра асобу яшчэ аднаго святара і мясцовага пробашча, які звязаў сваё жыццё з біскупам Лазінскім – кс. Яна Зею. Слуга Божы запрасіў яго ў сваю дыяцэзію не баючыся евангельскага радыкалізму, які ён прэзентаваў, бо сам быў настолькі ж радыкальны. Іх супольнай справай быў цудоўна функцыянуючы “Карытас” Пінскай дыяцэзіі. Гэта было магчымым менавіта дзякуючы ўрокам вынесеным з марыйнай школы святарскага жыцця. Будзем жа і мы тут вучыцца, ад Яе: як жыць, як быць добрым чалавекам і святаром у часы несумненна складаныя, у якія адбываецца перамена жыццёвых каштоўнасцяў, якія ставяць перад намі іншыя прыярытэты. Аднак, Езус застаецца той самы ўчора, сёння і навекі. А Марыя ўсцяж паказвае нам на Яго, кажучы: “зрабіце ўсё, што Ён вам скажа”.

Дзякую вам за вашае служэнне і з усяго сэрца благаслаўляю.     

 

                                                                         + Антоні Дзям’янка

                                                                               Біскуп Пінскі

       Пінск, 21 жніўня 2020 г.

Урачыстасці ў гонар Маці Божай Каралевы Палесся адбудуцца ў Лагішыне (праграма)

 

21- 22 жніўня ў мястэчку Лагішын (Пінскі р-н) адбудуцца традыцыйныя ўрачыстасці на ўшанаванне Маці Божай Каралевы Палесся  — Апякункі Пінскай дыяцэзіі.

Праграма ўрачыстасцяў:

21 жніўня (пятніца):

19.00 — святая Імша ў вігілію ўрачыстасці;

22 жніўня (субота): 

7.30 — Гадзінкі аб Беззаганным Зачацці Найсвяцейшай Панны Марыі;

8.00 — святая Імша (на польскай мове);

10.00 — святая Імша з удзелам хору “Spe Salvi” (Пінск);  

12.00 — канцэрт хрысціянскай музыкі з удзелам моладзевага гурта “Ты і я” з парафіі св. Бэнэдыкта з Пінска (на пляцоўцы каля касцёла).

Арганізатары просяць усіх, хто будзе ўдзельнічаць ва ўрачыстасцях, не забываць аб неабходнасці захавання санітарных нормаў і выкарыстання масак.

Падрабязную інфармацыю можна атрымаць па тэлефонах:

+ 375 44 772 93 48  (кс. Тадэвуш Шэшка, кусташ санктуарыя ў Лагішыне);

+ 375 165 683 157 (Курыя Пінскай дыяцэзіі).

Паведамленне Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі на жнівень – месяц цвярозасці і малітваў аб цвярозасці

Паважаныя святары,

кансэкраваныя асобы, вернікі Пінскай дыяцэзіі

і ўсе людзі добрай волі!

 

У пачатку жніўня я чарговы раз прагну звярнуцца да кожнага з вас з заклікам прысвяціць гэты час малітвам аб цвярозасці нашага народа, а таксама заклікаю ўстрымацца ад ужывання алкаголю.

Штогод мы ўздымаем гэту праблему, якая цесным чынам звязана з заклікам абароны годнасці чалавечай асобы. Яна не зводзіцца толькі да адказу на пытанне, ці ўжываем мы алкаголь ці не. Тут важна адказаць на фундаментальныя пытанні: ці мы ведаем, кім з’яўляемся? Як мы ўзніклі і навошта жывем? Пастаўленыя пытанні датычаць сэнсу нашага жыцця. Алкагалізм, нажаль, вядзе да таго, што чалавек губляе гэты сэнс. Вяртанне пачуцця сэнсу – гэта працэс складанай і інтэгральнай тэрапіі.

Бог даў нам розум і волю. Дзякуючы ім чалавек з’яўляецца найбольш дасканалым сярод усіх стварэнняў. Розум і воля робяць нас у пэўным сэнсе падобнымі да Бога. Мы створаныя на Яго вобраз і падабенства, як кажа Святое Пісанне (пар. Быц 1, 26-27). Гэта не толькі вялікі дар, але і сур’ёзнае заданне. Бог дае дар і дае таксама заданне рэалізаваць яго. Калісьці прыйдзе час разлічыцца за тое, як мы выкарыстоўвалі Божыя дары. Нагадвае нам аб гэтым вядомая евангельская прыпавесць пра слугаў, якім гаспадар даў адпаведную колькасць талентаў, загадваючы іх памножыць (пар. Мц 25, 14 – 30). Задумаемся, як мы выконваем тое, што Бог загадаў нам? Для гэтага трэба мець розум і мысленне. Алкаголь жа нішчыць і першае, і другое. Тым самым ён аддаляе нас ад Бога. Грэх алкагалізму, мабыць, найбольш поўна паказвае тое напружанне, якое ўзнікае паміж часовай прыемнасцю і яе трагічнымі наступствамі. У жніўні мы можам глыбей засяродзіцца над гэтым, а перадусім асаблівым чынам маліцца ў інтэнцыі абароны нашага народу ад граху алкагалізму і прадпрыняць тыя ці іншыя пакутныя практыкі.

Заахвочваю ўсіх Вас, дарагія браты і сёстры, да такой малітвы. Мы можам мець перад вачыма вобраз канкрэтнага, блізкага чалавека, які знаходзіцца ў алкагольнай залежнасці. Можам бачыць слёзы і выразныя праявы цярпеняў у нашым асяроддзі. Але не падайце духам і не думайце, што вы нічога не можаце зрабіць у такой сітуацыі! Малітва і слёзы святой Монікі, маці, паспрыялі навяртанню яе сына – святога Аўгустына. Акурат у жніўні адзначаюцца іх літургічныя ўспаміны. Нельга пасіўна глядзець на зло. Бог дае чалавеку сумленне, каб ён мог адрозніваць дабро ад зла, рабіць дабро, а зла пазбягаць. Будзем жа так рабіць!

Ад усяго сэрца благаслаўляю Вас † у імя Айца і Сына, і Духа Святога.

Пінск, 24.07.2020 г   

                                                              †Антоні Дзям’янка

Біскуп Пінскі

У Мядзведзічах адноўлены гістарычны арган

  27 чэрвеня ў касцёле св. Пятра і Паўла ў в. Мядзведзічы (Ляхавіцкі р-н, Брэсцкая вобл.) адбылася незвычайная падзея, якая сабрала гасцей з розных куткоў Беларусі: музычная прэзентацыя адноўленага ўнікальнага гістарычнага аргана эпохі рамантызма.

  Парафія ў в. Мядзведзічы – адна з найстарэйшых у Пінскай дыяцэзіі. Велічны касцёл святых Пятра і Паўла, які высока ўзносіцца над ваколіцай, быў адбудаваны ў 1908 г. на месцы пашкоджанай у часы царскіх ліхацелеццяў святыні. Асаблівую ролю ў гісторыі Касцёла мядзведзіцкая святыня адыграла пасля Другой сусветнай вайны. Менавіта тут у савецкія часы, пасля вяртання са сталінскіх лагераў, служыў легендарны святар – ксёндз інфулат Вацлаў Пянткоўскі. Гэты святар павдоле распараджэння Апостальскай Сталіцы амаль паўстагоддзя ў часы атэістычных пераследаў кіраваў большай часткай Пінскай дыяцэзіі, якая аказалася на тэрыторыі Савецкага Саюза. А як былы віцэ-рэктар Пінскай духоўнай семінарыі, ён у Мядзведзічах арганізаваў падрыхтоўку кандыдатаў да святарства. Так у савецкія часы па волі Божага Провіду ў Мядзведзічах размяшчалася і своеасаблівая “курыя” Пінскай дыяцэзіі, і “семінарыя”. Дзякуючы таму, што тут пастаянна служыў святар, вернікі з розных мясцін прыбывалі ў мядзведзіцкі касцёл, каб прыняць хрост, шлюб, св. Камунію, прыступіць да споведзі, пабыць на св. Імшы.

  Аказалася, што Мядзведзічы адметныя не толькі слаўнай гісторыяй, знакамітымі асобамі, велічнай святыняй. Тут таксама знаходзіцца ўнікальны арган эпохі рамантызму. Падчас спаткання біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка з кіраўніцтвам Ляхавіцкага райвыканкама ў 2018 г. было прынята рашэнне прыкласці сумесныя намаганні Касцёла, дзяржаўных уладаў і грамадскасці, каб адрамантаваць гэты ўнікальны інструмент. Вялікая група энтузіястаў на чале з Аляксандрам Бурдзялёвым, аўтарам знакамітай энцыклапедыі “Арганы Беларусі”, на працягу 10 месяцаў праводзіла працы па аднаўленні мядзведзіцкага аргана. Сёлета ў маі працы былі паспяхова завершаныя.

  Арган у Мядзведзічах быў збудаваны ў 1912 г. Пятром Вайцяховічам з Вільні. Па колькасці рэгістраў ён уваходзіць у дзясятку найбуйнейшых гістарычных арганаў Беларусі. Дзякуючы праведзеным рамонтным працам ён стаў трэцім сярод буйных гістарычных арганаў Беларусі (пасля г. Пінска і в. Мсцібава ( Ваўкавыскі р-н)), на якім стала магчымым выкананне паўнамаштабных сольных канцэртаў духоўнай музыкі.

  Сабраныя 27 чэрвеня на прэзентацыю адноўленага аргана прадстаўнікі Касцёла, дзяржаўных уладаў, грамадскасць і журналісты былі захопленыя не толькі самім гучаннем інструмента, але і чароўнай акустыкай мядзведзіцкай святыні. Спалучэнне прафесійнай арганнай музыкі з надзвычай добрай акустыкай і прыгожым сакральным убранствам касцёла – пераносіла слухачоў у свет духоўных перажыванняў, малітвы і задумы аб вечным.

  У межах прэзентацыі адноўленага аргана адбыўся канцэрт духоўнай музыкі. Першапачаткова планавалася правядзенне міжнароднага фестываля арганнай музыкі з удзелам знакамітых арганістаў з Беларусі, Расіі, Польшчы, Германіі і Галандыі. Аднак у сувязі з эпідэмічнай сітуацыяй фестываль прыйшлося перанесці на наступны год. А ў рамках прэзентацыі адбыўся канцэрт з удзелам беларускіх майстроў арганнай музыкі.

  Арганізатары мерапрыемства з радасцю канстатавалі высокую зацікаўленасць мядзведзіцкім арганам сярод шматлікіх аматараў духоўнай музыкі як у Беларусі, так і за яе межамі. Усе сабраныя выразілі перакананне, што мядзведзіцкая святыня ўжо ператвараецца ў цэнтр музычнага паломніцтва для аматараў арганнай музыкі.

 Захапляючую прыгажосць гучання адноўленага гістарычнага аргана ў непаўторнай мядзведзіцкай святыні неўзабаве можна будзе пачуць у высокаякасным запісе праз інтэрнэт. Больш падрабязная інфармацыя ў хуткім часе будзе пададзена на нашай інтэрнэт-старонцы. 

Пастырскі ліст Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка на ўрачыстасць святых Апосталаў Пятра і Паўла

Да вернікаў Пінскай дыяцэзіі

  Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры! 29 чэрвеня Касцёл адзначае ўрачыстасць двух найвялікшых Апосталаў – Пятра і Паўла. Святы Пётр быў выбраны Езусам Хрыстом для служэння першым (прымату) у Касцёле. Ён быў першым Папам. А місійная руплівасць святога Паўла прынесла святло Евангелля і заснаванне супольнасцяў Касцёла ў шматлікіх мясцінах. Таму святога Паўла назвалі “Апосталам народаў”. Абодва гэтыя Апосталы праз сваё мучаніцтва звязаныя з Рымам.

    Святы Пётр (лац. “Petrus”, грэц. “Πέτρος”, арамейск. “Kefas” – камень, скала) быў адным з дванаццаці апосталаў, спачатку меў імя Сымон. Езус даў яму новае імя – Пётр, што значыць “Скала”. Езус бачыў святога Пятра, напоўненага Духам Святым, таму сказаў, што ён будзе скалой, на якой будзе збудавана супольнасць Касцёла. Святы Пётр быў братам апостала Андрэя і сынам Яна (Мц 16, 17). Ён паходзіў з Бэтсаіды і быў рыбаком. Пётр разам з Якубам і Янам удзельнічаў у асаблівых падзеях, такіх, як уваскрашэнне дачкі Яіра, перамяненне Езуса на гары Табор і Яго малітва перад смерцю. Езус выслаў Пятра і іншых апосталаў да людзей, каб абвяшчалі Божае Валадарства, аздараўлялі хворых, уваскрашалі памерлых, ачышчалі пракажоных і выганялі злых духаў.

    Св. Бярнард Сіенскі ў адным са сваіх казанняў напісаў, што менавіта св. Пётр быў выбраны галавой Касцёла, бо ён быў здольным спачуваць тым, хто ўпаў у грэх. У Евангеллі часта паказваецца яго чалавечая прырода і слабасці, напрыклад, што ён не мог вытрываць нават гадзіны ў малітоўным чуванні пры церпячым Хрысце. Але, нягледзячы ні на што, ён няспынна імкнуўся выправіцца. Усё гэта дзякучы дзеянню Духа Святога, які нястомна дадаваў яму моцы.

   Пётр выступіў з ініцыятывай , каб выбраць новага Апостала пасля Юды Іскарыёта, у выніку чаго быў абраны Апостал Мацей. Ён звяртаўся з першымі  прамовамі да людзей пра Уваскрасенне Хрыста і пачаў пашыраць хрысціянскую супольнасць, прымаючы першых навернутых язычнікаў. Ён казаў, што іх таксама Бог надзяляе дарамі Духа Святога.

    Святы Павел у Першым пасланні да карынцянаў кажа пра св. Пятра як пра першага сярод апосталаў, які ўбачыў Уваскрослага Пана. Пётр для яго быў найбольшым аўтарытэтам і першай асобай у Касцёле.

  Паводле апакрыфічных Дзеяў, Пётр праз нейкі час пасля прыбыцця ў Рым, паміж 64 і 67 гадамі, загінуў мучаніцкай смерцю, быў укрыжаваны галавой уніз. Ён палічыў сябе нягодным паміраць такой жа смерцю, як яго Пан. Святы Пётр для Касцёла – гэта гарант адзінства і праўды. Гэтага чакаў ад яго Хрыстус. Дзякуючы яму бачым, як Касцёлу неабходная ласка і Божая міласэрнасць.

   Св. Пётр з’яўляецца нябесным апекуном дыяцэзіі ў Рыме. Таксама ён лічыцца заступнікам такіх гарадоў, як Франкфурт, Жэнева, Гамбург, Познань і Рыга. Яго апецы даручаныя такія прафесіі, як будаўніцтва мастоў, кавальства, мулярства, бляхарства, мараходства, рыбалоўства, гадзіннікавае майстэрства. Вернікі звяртаюцца па яго асаблівую апеку ў час гарачкі, а таксама пры ўкусе змяі.

  Святы Павел перад навяртаннем меў імя Саул. Нарадзіўся ў Тарсе паміж 5 і 10 годам ад нараджэння Хрыста. Ён паходзіў з габрэйскай сям’і, аднак меў рымскае грамадзянства. Належаў да руху фарысеяў. Быў вучнем аднаго з найбольш знакамітых габрэйскіх настаўнікаў – Гамаліэля. Будучы фарысеем, ён быў зацятым ворагам Касцёла. Навярнуўся каля 35 г. па дарозе ў Дамаск, калі быў звалены на зямлю, яму з’явіўся Езус і ён пачуў голас: “Саўле, Саўле, чаму ты пераследуеш Мяне?” (Дз 9,4). Пасля дзівоснага навяртання Павел тры гады заставаўся ў Дамаску, пазней на кароткі час ён наведаў Ерузалем, дзе сустрэўся з іншымі апосталамі. Ён здзейсніў тры вялікія місійныя падарожжы, у часе якіх наведаў шматлікія язычніцкія гарады ў Малой Азіі і Грэцыі. З некаторых ягоных пасланняў вынікае, што ён пасля навяртання меў містычныя перажыванні.

   Па прычыне апостальскай руплівасці жыццё св. Паўла шмат разоў было ў небяспецы. У 60-ым  годзе ён быў арыштаваны ў Ерузалеме, правёў два гады ў турме ў Цэзарэі, а пасля апеляцыі да Цэзара быў перавезены ў Рым. Там некалькі гадоў ён правёў пад хатнім арыштам. Пасля вызвалення з-за адсутнасці доказаў віны ён хутчэй за ўсё здзейсніў сваё апошняе місійнае падарожжа ў Іспанію і на Крыт. Пасля чарговага арышту ў 67 г. памёр мучаніцкай смерцю. Як рымскага грамадзяніна яго не катавалі, але засеклі мечам. Датай смерці лічыцца 29 чэрвеня. Ужо Канстанцін Вялікі пасля 330 г. на месцы мучаніцтва св. Паўла пабудаваў святыню. Яна знаходзіцца адразу за мурамі старажытнага Рыма, таму і называецца базылікай св. Паўла за мурамі.   

   Касцёл адзначае ўрачыстасць Пятра і Паўла ў адзін дзень, каб падкрэсліць, што абодва Апосталы давалі пачатак хрысціянскім супольнасцям, асабліва ў Рыме. На знак лучнасці біскупаў з Апостальскай Сталіцаў, менавіта ва ўрачыстасць св. Пятра і Паўла, Папа ўручае новапрызначаным мітрапалітам паліі – своеасаблівы стужкавы ўбор з белай воўны, які накладваецца на плечы і грудзі вакол шыі, аздоблены шасцю крыжыкамі. Палій – гэта сімвал пастырскай улады мітрапаліта, якую ён выконвае, трываючы ў супольнасці з Касцёлам у Рыме. З гэтай нагоды сёння будзем памятаць у малітвах таксама пра нашага мітрапаліта арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча.

    У гэтую ўрачыстасць мы асабліва памятаем пра Пятра нашых часоў – Папу Францішка. Молімся, каб па прыкладу св. Пятра ён бяспечна вёў Касцёл да порту Збаўлення. Выразным знакам лучнасці парафіяльных супольнасцей нашай дыяцэзіі з Папам з’яўляецца іх лучнасць са сваім біскупам – пастырам дыяцэзіі.

    На тэрыторыі Пінскай дыяцэзіі знаходзяцца чатыры парафіі пад тытулам св. Пятра і Паўла: у Камянцы, Івацэвічах, Лагішыне і Мядзведзічах. У гэты дзень я асабліва лучуся ў малітве з вернікамі і душпастырамі гэтых парафій. Шмат разоў я прысутнічаў сярод вас на гэтай адпустовай урачыстасці ў вашых парафіях, а сёння лучуся з вамі духоўна, давяраючы вас магутнай апецы святых Апосталаў Пятра і Паўла.

     У сённяшнюю ўрачыстасць можна таксама атрымаць адпуст, пабожна карыстаючыся рэлігійнымі прадметамі (крыжам, ружанцам, шкаплерам, медальёнам), якія былі паблагаслаўленыя Папам ці біскупам, і з належнай пабожнасцю прачытаўшы малітву “Веру ў Бога”.

    Узгадваючы вялікую місійную руплівасць Апосталаў Пятра і Паўла, заахвочваю ўсіх вернікаў і душпастыраў дыяцэзіі да нястомнага пошуку шляхоў абвяшчэння Евангелля ў сучасным свеце, у тых месцах і жыццёвых акалічнасцях, у якіх даводзіцца нам жыць. Дзякую ўсім, хто агортвае асаблівым клопатам справу катэхізацыі і рэлігійнага выхавання дзяцей і моладзі. Няхай гэтай справе спрыяюць, наколькі дазваляюць умовы, цэнтры пілігрымак з нашай дыяцэзіі — санктуарыі: Лагішын, Будслаў, Іванава, Навагрудак. Асабліва прашу маліцца аб новых святарскіх пакліканнях. Няхай Касцёл цешыцца новымі апосталамі на ніве Божай.

   У лучнасці са Святым Айцом Францішкам удзяляю ўсім вернікам Пінскай дыяцэзіі маё пастырскае благаслаўленне: у імя + Айца, і Сына, і Духа Святога. 

Антоні Дзям’янка

   Біскуп Пінскі

Пінск, 26.06.2020 г.

Паведамленне Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі

Да вернікаў Пінскай дыяцэзіі.

Ваша Эксцэленцыя, глыбокапаважаны біскуп Казімір Велікаселец, шаноўныя святары, кансэкраваныя асобы і вернікі Пінскай дыяцэзіі!

Як Ваш Пастыр я звяртаюся да вас са словамі надзеі і суцяшэння. Увесь свет закранула пандэмія і хвароба. Гэта змяніла наш падыход да жыцця і яшчэ больш адкрыла вочы на Бога. Пан Бог і мяне выпрабаваў хваробай, аб чым вы ведаеце. Таму прашу вас паслухаць некалькі маіх думак аб хваробе.

Падчас хваробы чалавек пакліканы, каб даверыцца Пану і аднавіць у сабе глыбокі давер да Таго, хто лечыць усе хваробы (Пс 103, 3). Нават калі чалавеку здаецца, што ён ужо не мае шанцаў на выздараўленне, што аж хочацца сказаць: “Дні мае як цень мінаюць, а я высах як трава” (Пс 102, 12), веруючы чалавек і тады мае нязломную веру ў жыццядайную сілу Бога. Хвароба не заганяе веруючага ў роспач і не схіляе яго шукаць смерць, але заахвочвае ўсклікаць з надзеяй: “Я давяраў нават, калі казаў: я моцна прыгнечаны” (Пс 116, 10). Пане Божа мой, да Цябе я ўсклікаю, а Ты аздаравіў мяне. Ты, Пане, вывеў душу маю з адхлані, вярнуў мне жыццё сярод тых, хто сыходзіць у магілу” (Пс 30, 3-4).

Католік павінен быць спакойны, бо ведае, што Пан Бог ёсць Панам не толькі Неба, але і Зямлі. У цярпенні хрысціянін прыпадабняецца да Хрыста і служыць Касцёлу, прымае плённы ўдзел у збаўчай справе:  …калі чыніце дабро і церпіце, то маеце ласку ў Бога. Вы для таго пакліканы; бо і Хрыстус цярпеў за вас, пакідаючы вам прыклад, каб вы ішлі следам за Ім” (1 П 2, 20). Калі хтосьці нясе крыж пакутаў, то вядзе ўнутранае змаганне, як і Хрыстус у Аліўным садзе.

А што Бог зрабіў з пакутамі, болем, хваробай і злом? Не растлумачваў, не філасофстваваў, не рацыяналізаваў. Ён перамог іх на крыжы.

Пане, дапамажы, каб боль, пакуты, хвароба і зло не знішчылі і не перамаглі нас. Мы не хачам іх зразумець. Мы хочам іх перажыць з Табою і з усімі тымі, хто пакутуе бессэнсоўна. Мы ўсе ў большай ці меншай ступені хворыя, усе бездапаможныя перад моцаю зла і цярпенняў. Найбольш балюча кранае нас пачуццё ўласнай немачы перад абліччам пакутаў чалавека, якога мы любім. І хочацца дапамагчы, таму што бачна, як церпіць духоўна або фізічна любімы чалавек, але нічога не можаш зрабіць! Бог ужо гэта зрабіў! Ён памёр на крыжы. Ён не растлумачыў сэнсу і значэння зла, болю, цярпенняў і хваробы. Ён іх перажыў.

Кожнае выпрабаванне выхоўвае чалавека і змушае яго да сур’ёзнай рэфлексіі. Пакуты, якія пераносяцца як экзамен на верную любоў, робяць чалавека больш высакародным. Святое Пісанне вучыць: “Сыне, калі маеш намер служыць Пану, падрыхтуй сваю душу да выпрабаванняў…, таму што золата выпрабоўваецца ў агні” (Сір 2, 1 і 5). Там, дзе ёсць боль, хвароба, пакуты, там таксама блізка ёсць Бог.

Хвароба, якая перажываецца ў хрысціянскім духу, можа быць распазнаная і прынятая як час наведвання Бога, а разам з тым як заклік да перамены і паляпшэння свайго жыцця. Хворы павінен задумацца над пытаннем: што канкрэтна Бог хоча сказаць яму праз гэтае цярпенне? Часам хвароба становіцца нагодаю да таго, каб апамятацца. Іншым разам яна выступае як прылада ў Божых руках, якая служыць нашаму духоўнаму ўзрастанню. Хворы павінен ведаць, што стан яго здароўя можа стаць часам Божай ласкі, часам духоўнай засяроджанасці, якая вядзе да ўнутранай перамены і спрыяе набліжэнню да Бога.

Я хачу звярнуцца да медыкаў. Падчас эпідэміі і пандэміі неабходна прытрымлівацца ўсіх гігіенічных рэкамендацый і цярпліва прымаць абмежаванні, якія на нас накладваюцца. Памятаем словы са старазапаветнай кнігі Мудрасці Сіраха:

“Шануй лекара з пашанай належнай яму, бо Пан стварыў яго, і ад Найвышэйшага паходзіць аздараўленне, і ад Валадара атрымліваецца дар. Веды лекара ўздымаюць яго галаву, і сярод вяльможаў ён будзе шанаваны. Пан стварыў лекі з зямлі, а мудры чалавек не будзе імі пагарджаць. Ці ж не дрэва робіць ваду салодкай, каб моц Яго была спазнаная? Ён даў людзям веды, каб яны ўславіліся дзякуючы Яго дзівосным справам. Дзякуючы ім адбываецца лячэнне і здымаецца боль, з іх аптэкар робіць лекі, каб не заканчвалася Ягонае дзеянне і супакой ад Яго быў па ўсёй зямлі. Сыне, у сваёй хваробе не адварочвайся ад Пана, але маліся да Яго, а Ён вылечыць цябе. Адкінь крывадушнасць, выпрастуй рукі і ачысці сэрца ад усялякага граху. Ахвяруй кадзіла, складзі ахвяру падзякі з найчысцейшай мукі і шчодрыя дары, на якія ты толькі здольны. Пасля прывядзі лекара, бо яго таксама стварыў Пан, не адварочвайся ад яго, бо ён патрэбны табе. Ёсць час, калі ў іх руках знаходзіцца выйсце з хваробы: яны самыя будуць маліць Пана, каб даў ім моц прынесці палёгку і вылячэнне дзеля захавання жыцця”. (Сір 38, 1-14)

Я асабіста хачу выказаць вялікую ўдзячнасць дактарам з Пінска і Брэста, дзе я на сабе адчуў іх добразычлівасць і прафесійную медыцынскую дапамогу. Маё здароўе – гэта Ваш прафесіяналізм. Няхай Бог стакротна Вас узнагародзіць.

Мае дарагія дыяцэзіяне! Увесь той час, калі я быў на лячэнні, то штодня маліўся за Вас. У сваіх малітвах памятаю пра біскупа Казіміра, усіх святароў, сясцёр законных, вас, вернікаў, а асабліва пра старэйшых і хворых. Малюся аб новых святарскіх і манаскіх пакліканнях, малюся за ўсе нашыя дыяцэзіяльныя справы, просячы, каб Добры Бог прыняў мае цярпенні і звярнуў іх на дабро для Пінскага Касцёла, пастырам якога я з Божай волі з’яўляюся. У надзеі на хуткае вяртанне да Вас удзяляю Вам маё пастырскае благаслаўленне:

У імя † Айца, і Сына, і Духа Святога. Амэн.

 

 

 † Антоні Дзям’янка

Біскуп Пінскі

P.S. Прашу прачытаць гэтае паведамленне падчас усіх св. Імшаў у бліжэйшую нядзелю, 21 чэрвеня 2020 г.

Прэзбітэрскае пасвячэнне дыякана Сцяпана Цэргеля SVD адбылося ў Баранавічах

18 красавіка падчас урачыстай святой Імшы ў дыяцэзіяльным санктуарыі Маці Божай Фацімскай у Баранавічах біскуп Пінскі Антоні Дзямֹ’янка ўдзяліў прэзбітэрскае пасвячэнне дыякану Сцяпану Цэргелю SVD.

Сцяпан Цергель нарадзіўся ў Іркуцку, належыць да супольнасці Місіянераў Божага Слова. Два гады правёў на місіях у Папуа Новай Гвінеі, выпускнік Вышэйшай духоўнай семінарыі імя святога Тамаша Аквінскага ў Пінску.

Паступіць у супольнасць Місіянераў Божага Слова (вербістаў) Сцяпан Цергель вырашыў да моманту заканчэння сярэдняй школы. Затым ён прайшоў пастулат у Нысе і навіцыят у Хлюдаве (Польшча), паступіў у Вышэйшую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу.

У 2016 г., калі настаяцель а. Якуб Блашчышын прапанаваў яму магчымасць паехаць на місіянерскую практыку, малады чалавек захацеў накіравацца ў англамоўную краіну, якая знаходзілася б не ў Еўропе, і такім чынам паехаў у Папуа Новую Гвінею, адну з першых місій айцоў вербістаў.

Падчас Імшы, на якой адбылося пасвячэнне, біскуп Антоні Дзям’янка звярнуўся да будучага прэзбітэра з наступнымі словамі гаміліі:

«Дарагі Брат, прыкладвай часта свае рукі да прабітых рук Езуса, да боку Хрыста, да Яго сэрца».

Біскуп заўважыў, што «святарскае служэнне ў нашыя часы становіцца асабліва складаным, таму што сучасны чалавек апынуўся ў такіх жыццёвых умовах, якія часта чыняць яго няздольным адкрыцца на Бога і на рэлігію», «знікае пашана і боязнь да таго, што святое ў чалавеку». Таму «святар ніколі не павінен быць абыякавым да граху».

Пастыр Пінскай дыяцэзіі заахвоціў будучага прэзбітэра памятаць пра любоў Хрыста. «Любоў па прыкладзе Хрыста павінна быць метадам, мэтай і сэнсам твайго святарскага служэння і жыцця. Але такую любоў нельга спалучыць з грахом, нянавісцю, пошукам уласнай выгады», — адзначыў ён.

«Абвяшчаць Евангелле — гэта дапамагаць людзям паверыць, што Езус з’яўляецца Панам і Збаўцам. Удзяляць святыя сакрамэнты — гэта будаваць жывое Цела Хрыста.

Але гэта можна рабіць толькі з дапамогай Духа Святога. Таму святар, як і кожны свецкі вернік, павінен сябраваць са Святым Духам праз рэгулярную малітву»,

— нагадаў таксама іерарх.

«Без паслухмянасці Хрыста не было б Яго пасхальнай ахвяры. Без тваёй паслухмянасці не будзе ахвяры, прыемнай Богу. А людзям будзе патрэбная твая ахвяра. Складзеная дзеля Бога, яна ніколі не будзе безвыніковай і пустой. Выражэннем ахвяры стане клопат аб захаванні дасканалай чысціні, якую ты абяцаеш, — дадаў біскуп. — Калі хочаш прыносіць плён і перамагаць шатана, найперш мусіш навучыцца штодня перамагаць сябе. (…) Ты, як святар, павядзеш маладых людзей, сем’і, навучаючы іх захоўваць чысціню і панаваць над сабою. Без гэтага проста няма развіцця любові».

Біскуп адзначыў, што выклікам для святара з’яўляецца самотнасць. Аднак «трэба палюбіць самотнасць, а дапаможа ў гэтым глыбокая сувязь з Богам», праз якую «святар становіцца блізкім і карысным для людзей».

Іерарх падкрэсліў, што «святарства — гэта служэнне», таму «святар павінен заўважаць галодных, прагнучых, пакрыўджаных і вязняў», «знайсці час і добрае слова для хворых, для людзей адзінокіх і пакінутых дзяцей».

Кажучы пра цэлебрацыю літургіі, біскуп звярнуў увагу, што «хрысціянскі культ і супольную малітву трэба ажыццяўляць такім чынам, каб яны станавіліся сведчаннем, спосабам фармавання веры і сапраўдным праслаўленнем Бога». «Добра рыхтуйся да літургіі і насычай людзей тым, чым будзеш жыць сам.

Памятай аб годным выкананні паслугі Слова. Разважай падчас малітвы над тым, што будзеш казаць сваім слухачам»,

— параіў ён.

Біскуп назваў святарства дарам, які «перавышае чалавека, а разам з тым робіць яго больш высакародным, заахвочвае да роздумаў і высілкаў дзеля дасягнення высокай мэты». «Будуць цяжкасці, але не бойся іх. Калі зразумееш, чым ёсць святарства, не будзеш адзінокім. З табою побач будзе Бог і будуць людзі», — заахвоціў іерарх будучага прэзбітэра.

Велікоднае віншаванне біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі

Віншаванні з Вялікаднем кіруе вернікам біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка.

«Хрыстус уваскрос, Першынец сярод тых, якія памерлі» (1 Кар 15, 20)

Дарагія браты і сёстры!

«Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!» — гэтым традыцыйным прывітаннем спяшаемся падзяліцца, выказваючы велікодныя віншаванні. Таямніца Уваскрасення Езуса Хрыста цалкам змяніла і надалей змяняе лёсы чалавека і свету. Яна прыносіць упэўненасць у трыумфе сапраўднай любові, якая перамагла смерць і ўсім людзям адкрыла перспектыву новай надзеі.

Свята Уваскрасення Пана Езуса для кожнага з нас — гэта час радасці і сустрэчы нашых сэрцаў з жывым Хрыстом, які перамог смерць і грэх.

Раздзяляючы з вамі гэтую радасць, жадаю, каб святочныя дні і далейшае ваша жыццё было напоўнена трывалым здароўем і глыбокім духоўным досведам Пасхі і Любові. Няхай уваскрослы Хрыстус будзе для вас крыніцай надзеі, радасці і моцы, якія дапамогуць пераадолець усе цяжкасці штодзённага жыцця.

Жадаю, каб гэта вялікая праўда аб Уваскрасенні Езуса Хрыста ніколі не была заслонена нават вялікімі зямнымі крызісамі, катаклізмамі і клопатамі. Будзем радавацца кожнай хвілінай, якую дорыць нам Той, які стварыў неба і зямлю. Няхай радасць расцвіце ў нашых сэрцах як веснавыя галінкі вярбы, каб мы маглі дзяліцца ёю з нашымі блізкімі асобамі.

Божае Слова адкрывае перад намі сэнс балючых падзей, якія прывялі да Мукі і Смерці Езуса. Разважанне над таямніцай Хрыстовых мучэнняў за нашы грахі дазваляе нам пераасэнсаваць значэнне цяжкіх выпадкаў і сітуацый як у асабістым жыцці, так і ў жыцці Касцёла і свету.

Асабліва цяпер, калі вакол нас такі неспакой, калі свет перажывае свае цяжкасці і хваробы, толькі ў Божым Слове і малітве мы можам адшукаць спакой і разуменне падзей, якія прывялі да радаснай Велікоднай раніцы.

На сёлетнія, так нечаканыя ў вонкавым перажыванні, Велікодныя святы жадаю, каб Змёртвыхпаўсталы Хрыстус, які ў сваёй міласэрнасці захацеў ісці разам з намі і спадарожнічаць нам да Дому Айца, праявіў да нас паўнату сваёй любячай прысутнасці ў тых абставінах, у якіх мы знаходзімся, і ў тым, што нас непакоіць. Няхай кожны з нас знойдзе час на тое, каб углыбіцца ў духоўныя перажыванні і падзяліцца велікоднай радасцю са сваім акружэннем. Святы Айцец Францішак нагадвае аб тым, што радасць хрысціяніна мае свае вытокі ў слуханні і прыняцці Добрай весткі аб Змёртвыхпаўстанні Езуса Хрыста.

Жадаю сэрца, шырока адкрытага на Евангелле, якое перамяняе наша жыццё, надае яму сапраўдны сэнс, напаўняе радасцю і вялікай надзеяй. Няхай Добрая Вестка аб смерці і Уваскрасенні Хрыста вызначае напрамак нашага жыцця, працы і адносінаў з людзьмі. Няхай кожны дом будзе домам Божай радасці, сяброўства, добразычлівасці, дабрыні і святасці, дзе не будуць успамінацца ніякія крыўды, а будзе панаваць любоў, якая ўсё прабачае і перамагае.

Благаслаўлёных Велікодных святаў!

Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!

+ Антоні Дзям’янка
Біскуп Пінскі

Вялікдзень, 2020