Паведамленне біскупа Антонія аб прызначэнні новага мітрапаліта

Дарагія ў Хрысце браты і сёстры!

Касцёл Пінскай дыяцэзіі ў духу хрысціянскай радасці, надзеі і ўдзячнасці Добраму Богу прыняў вестку аб прызначэнні Святым Айцом Францішкам Яго Эксцэленцыі біскупа Юзафа Станеўскага арцыбіскупам Мітрапалітам Мінска-Магілёўскім.

         Дэкрэт Апостальскай Сталіцы “Christus Dominus” аб пастырскім служэнні біскупаў між іншым гаворыць: “Біскупы, устаноўленыя Духам Святым, знаходзячыся на апостальскіх пасадах як пастыры душ, атрымалі таксама пасланне, каб у лучнасці з Біскупам Рыму і пад яго кіраўніцтвам, умацоўваць у трываласці справу Хрыста, Вечнага Пастыра. Бо Хрыстус даў апосталам і іх наступнікам наказ і ўладу, каб навучалі ўсе народы, каб асвячалі людзей у праўдзе, і каб былі іх пастырамі”.

Касцёл на Палессі неаднаразова пераконваўся, што ў асобе новапрызначанага Мітрапаліта Мінска-Магілёўскага вернікі маюць дар руплівага і разважлівага пастыра паводле Сэрца Езуса.

Молімся, каб Яго Экцэленцыя арцыбіскуп-намінат, меў шчодрае Божае благаслаўленне на кожны дзень сваёй паслугі ў ахвяраным служэнні Божаму народу на ўзор апостала Пятра і сваіх вялікіх папярэднікаў, сярод якіх Слуга Божы біскуп Зыгмунт Лазінскі, у свой час — біскуп Мінскі, а таксама сведка веры кардынал Казімір Свёнтэк – Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі.

Няхай Маці Божая мае ў сталай апецы Яго Эксцэленцыю ў выкананні пастырскага служэння ў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі і ўсім Касцёле на Беларусі.

Заахвочваю ўсіх вернікаў Пінскай дыяцэзіі аб малітве ў інтэнцыі новапрызначанага Мітрапаліта. А ўсіх святароў заклікаю ўзнесці малітву падзякі Пану Богу і просьбы аб усіх неабходных ласках для арцыбіскупа-наміната ў нядзелю 19 верасня падчас кожнай св. Імшы.

+ Антоні Дзям’янка

      Біскуп Пінскі

Пінск, 14 верасня 2021 г.

Адышоў у вечнасць ксёндз Станіслаў Росек, былы пробашч парафій у Гродне і Астрыне

Курыя Гродзенскай дыяцэзіі паведамляе, што 21 жніўня ў Польшчы ў сваім родным доме адышоў у вечнасць ксёндз Станіслаў Росек SCI, былы пробашч і будаўнік касцёла Божай Міласэрнасці ў Гродне (Вішнявец), а таксама касцёла Божай Міласэрнасці ў Астрыне (Шчучынскі дэканат).

Святар зрабіў вялікі ўнёсак у адраджэнне Каталіцкага Касцёла ў Беларусі, а ва ўспамінах вернікаў застанецца як руплівы пастыр, здольны служыць усім людзям, якія да яго прыходзілі, і клапатлівы будаўнік.

Ксёндз Станіслаў Росек нарадзіўся 8 лістапада 1958 года. У 1981 годзе ўступіў у супольнасць Найсвяцейшага Сэрца Езуса (сэрцане).

26 верасня 1982 года прынёс першыя манаскія абяцанні, а 11 чэрвеня 1988 года прыняў прэзбітэрскае пасвячэнне.

Некалькі гадоў служыў у Аўстрыі як вікарый, потым прыехаў у Беларусь, дзе служыў у Гродзенскай дыяцэзіі.

Вярнуўшыся ў Польшчу, служыў у парафіі святога Яна Хрысціцеля ў Кшэнціне (Шчэцінска-Каменская архідыяцэзія).

У апошнія гады да моманту смерці спаўняў абавязкі адміністратара парафіі Найсвяцейшай Тройцы ў Хварстніцы каля Шчэціна.

Спачыламу было 62 гады, з якіх 33 ён прысвяціў служэнню ў святарстве.

Заклік Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка З нагоды урачыстасці Маці Божай Лагішынскай на Год катэхетычны 2021/2022

Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры!

Традыцыйна ў гэтыя жнівеньскія дні мы ўшаноўваем Божую Маці, дзякуючы Богу за тое, што Яна ёсць. Дзякуем за тое, што, знаходзячыся каля Езуса, Яна ў той жа час застаецца з намі. Дзякуем за тое, што запавет з крыжа стаў рэальным фактам. Мы прымаем Марыю як нашу Маці. Але перадусім гэта яна нас туліць да сябе. “Езус сказаў Маці: «Жанчына, вось сын Твой». Потым сказаў вучню: «Вось Маці твая» (Ян 19, 26 – 27). Своеасаблівымі сведкамі гэтай евангельскай падзеі мы становімся тут, у Лагішыне. Мы адчуваем тую ж блізкасць. На гэтым месцы мы таксама ў пэўным сэнсе становімся падобнымі да ўдзельнікаў вясельнай сцэны ў Кане Галілейскай. Мы маем разнастайныя цяжкасці. Божая Маці іх бачыць. Яна ўмее заўважыць іх перш, чым мы аб гэтым скажам. Наша Маці бачыць наш стан і дае добрую раду: “Тое, што Ён скажа вам, зрабіце” (Ян 2, 5). І нас гэтыя словы, безумоўна, падбадзёрваюць.

Мы прыходзім сюды і просім. Просім як Касцёл, просім як дыяцэзіяльная сям’я, якая з’яўляецца часткаю Паўсюднага Касцёла. Спектр праблем у нас вельмі шырокі – ад самых агульных, якія хвалююць увесь Каталіцкі Касцёл да індывідуальных, якія датычаць кожнага асобнага верніка. Тут мы бачым, як актуалізуюцца просьбы малітвы “Ойча Наш” – ад “свяціся Імя Тваё” да “хлеба штодзённага дай нам сёння”. Мы стаім перад Панам, молячыся з радасцю. На парозе новага навучальнага і катэхетычнага года мы молімся асаблівым чынам за дзяцей і моладзь, іх бацькоў і выхавацеляў, за сем’і і, канечне ж, просім Бога аб шматлікіх і добрых пакліканнях да святарскага і манаскага жыцця. Аддаем Табе, Марыя, нашу штодзённасць!

Выхаванне і навучанне будучага пакалення – адзін з найбольш важных абшараў нашага жыцця. Гэта тое, што перш за ўсё трэба даверыць заступніцтву Божай Маці. Марыя сама выступае, між іншым, як настаўніца. Яна вучыць нас адкрываць і прымаць Божую любоў, заўважаць дзеянне Бога ў нашым жыцці. Менавіта гэтым рэчам дзеці павінны навучыцца на занятках катэхезы. На іх працягвае ажыцяўляцца тое, аб чым мы чытаем у Святым Пісанні – напрыклад, як Ілля растлумачваў маладому Самуэлю, хто яго кліча і кім ёсць Той, хто кліча (гл. 1 Сам 3, 1 – 10, 19 – 20). Або, як Філіп растлумачыў Слова Божае вяльможу з Эфіопіі, а потым ахрысціў яго (гл. Дзеі 8, 26 – 40).

Катэхезу можна параўнаць у тым ліку і да дарогі ў Эмаус, падчас якой Пан Езус сам раскрывае сэнс Пісання, вядзе да перажывання таямніцы Эўхарыстыі і адкрывае вучням вочы. Хвіліны, праведзеныя ў святыні ці на занятках, на якіх мы глыбей пазнаем веру, могуць стаць для чалавека падобнымі да тых, што перажылі вучні падчас Перамянення Пана на гары Табор. Пётр тады ў захапленні ўсклікнуў: “Пане, добра нам тут быць” (Мц 17, 4). Яны не разумелі да канца таямніцы Перамянення, але мелі вялікую радасць ад прабывання з Панам. Тыя ж пачуцці напаўнялі вучняў, якія ў доме ў Эмаусе прасілі Езуса: “Застанься з намі” (Лк 24, 29).

Марыя – гэта не толькі настаўніца, але і вучаніца. Ёй таксама давялося крок па кроку даходзіць да пазнання Божых планаў. Многія пытанні, канечне ж, пераўзыходзілі яе чалавечы розум. Але Яна была адкрытая на пашырэнне гарызонту веры і на досвед Бога. Евангеліст Лука асабліва падкрэслівае гэтую характэрную рысу Божай Маці, кажучы, што Яна захоўвала словы Езуса ў сваім сэрцы (гл. Лк 2, 51). А ў даверлівым дыялогу з Богам Марыя адкрыла сваё пакліканне, сказаўшы: “Вось я, слуга Пана. Няхай мне станецца паводле твайго слова” (Лк 1, 38).

Кожны ўдзельнік катэхезы, паглыбляючыся ў дыялог са Слова Божым, такім жа чынам адкрывае сваё пакліканне. Тут нельга абысціся без духоўнага кіраўніка, які будзе побач і дапаможа. Асабістым сведчаннем са свайго жыцця падзяліўся калісьці св. Ян Павел ІІ падчас размовы з каталіцкім журналістам і пісьменнікам Анры Фрасарам. Святы Айцец узгадаў тады свайго настаўніка, а пазней сябра – кс. Казіміра Фіглевіча: “Я вельмі ўдзячны святарам. Сёння я асабліва ўдзячны аднаму, ужо пажылому святару, які суправаджаў мяне на духоўным шляху і ў адпаведны момант далікатна падказаў, што Пан мяне кліча”.

Менавіта таму катэхеза мае выключна важнае значэнне. Менавіта таму я кажу аб гэтым тут, у Лагішыне, у доме Маці Божай, на парозе новага школьнага і катэхетычнага году. Няхай гэта нават стане традыцыяй. Няхай пілігрымы, асабліва дзеці і бацькі, якія ідуць да Марыі, просяць Яе аб тым, каб катэхеза стала для іх магчымасцю ўбачыць у жыцці ўвасабленне таго, аб чым мы толькі што гаварылі.

У гэтым месцы я не магу не ўзгадаць першага біскупа Пінскай дыяцэзіі Слугу Божага Зыгмунта Лазінскага. Разам з Вамі, браты і сёстры, я малюся аб яго хутчэйшай беатыфікацыі. Мы добра ведаем аб яго пастырскім клопаце ў галіне катэхізацыі і выхавання. Я ўспамінаю таксама нашага ксяндза кардынала Казіміра Свёнтка. Ужо мінула дзесяць год, як гэты адданы пастыр і сведка веры адыйшоў да дому Айца. Ён стаяў ля вытокаў складанага працэсу адраджэння структур Каталіцкага Касцёла не толькі ў нашай дыяцэзіі, але і ў краіне. Бог даў яму сілы паклапаціцца не толькі пра знешні, матэрыяльны бок справы, але і больш складаны – духоўны. Верым, што ад Айца ў небе ён атрымлівае заслужаную ўзнагароду.

Марыя, кожнага з нас Ты вядзеш да Хрыста і хочаш сёння сказаць: “Тое, што Ён скажа вам, зрабіце”. А я ў сваю чаргу, як пастыр гэтай дыяцэзіі, прашу кожнага: будзем жа паслухмянымі Богу! Будзем слухаць і выконваць, каб праз трыванне ў Слове Божым і чэрпаючы моцы са святых сакрамэнтаў, мы дайшлі да сапраўднай мэты нашага пілігрымавання – радасці жыцця вечнага.

+ Антоні Дзям’янка

    Біскуп Пінскі

Праграма ўрачыстасцей у гонар Маці Божай Лагішынскай, Каралевы Палесся, Апякункі Пінскай дыяцэзіі 20-21 жніўня 2021 г.

20 жніўня (пятніца):

18.00 – 20.30 – адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту перад цудадзейным абразом Маці Божай, магчымасць споведзі;

19.30 – Навэнна да Маці Божай Лагішынскай;

20.00 – Акафіст на ўшанаванне Маці Божай (грэка-каталіцкая супольнасць);

20.30 – заканчэнне адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту;

21.00 – святая Імша з урачыстай малітоўнай працэсіяй са свечкамі вакол санктуарыя Маці Божай;

22.30 –канцэрт хрысціянскага музычнага гурта “Ты і я”;

23.00 — малітоўнае начное чуванне перад цудадзейным абразом Маці Божай, магчымасць споведзі.


21 жніўня (субота):

7.30 – Гадзінкі аб Беззаганным Зачацці Найсвяцейшай Панны Марыі;

8.00 – святая Імша (на польскай мове);

10.00 — святая Імша (на палявым алтары);

11.30 – спатканне для святароў і кансэкраваных асобаў з Пінскай дыяцэзіі ў Доме Міласэрнасці.

Падрабязную інфармацыю аб праграме ўрачыстасцей можна атрымаць па тэлефоне:

+ 375 44 772 93 48 — кс. Тадэвуш Шэшка, кусташ санктуарыя ў Лагішыне.

У Пінскай дыяцэзіі можна паслухаць унікальныя інструменты — гістарычныя касцёльныя арганы

Серыя канцэртаў акадэмічнай музыкі на гістарычных касцёльных арганах пройдзе з 31 ліпеня па 8 жніўня у Пінску і Мядзведзічах.

З 31 ліпеня па 8 жніўня ў пінскім катэдральным касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі і ў касцёле святых Пятра і Паўла ў Мядзведзічах (Ляхавіцкі раён) адбудзецца пяць рознафарматных канцэртаў акадэмічнай музыкі. Два канцэрты выканаюць музыканты з Кракава, а яшчэ тры канцэрты адбудуцца ў межах «Летняй акадэміі трубы», якая ужо другі раз адбудзецца ў Мядзведзічах.

Анансаваны наступны спіс канцэртаў:

  • сольны арганны канцэрт (5 жніўня, Мядзведзічы — пачатак у 19.00);
  • дуэт арган і вакал (31 ліпеня Пінск — пачатак у 16.00; 1 жніўня Мядзведзічы — пачатак у 13.30);
  • дуэт арган/клавесін і труба (7 жніўня, Мядзведзічы — пачатак у 19.00);
  • канцэрт з арганам, двума клавесінамі і ансамблем труб (8 жніўня, Мядзведзічы — пачатак у 13.30).

Уваход на ўсе канцэрты вольны.

Арган у Пінску вялікі спраўны гістарычным арган у нашай краіне; арган у вёсцы Мядзведзічы — найбольшы дзеючы ў Беларусі інструмент цалкам рамантычнага тыпу.

У Гададзішчы памаліліся за святароў-мучанікаў ІІ Сусветнай вайны

18 ліпеня ў парафіяльным касцёле Маці Божай Ружанцовай у в. Гарадзішча (Баранавіцкі р-н) адбылася візітацыя біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка прымеркаваная да чарговай гадавіны ўспаміну мучаніцкай смерці святароў, а таксама шматлікіх вернікаў, якія былі закатаваныя гітлераўцамі каля гэтай мясцовасці ў часе ІІ Сусветнай вайны.

Разам з парафіянамі і мясцовым пробашчам ксяндзом Янушам Фэштэрам біскуп Пінскі памаліўся за ўсіх ахвяраў вайны, а таксама прасіў Бога аб шчодрым благаслаўленні для мясцовай супольнасці вернікаў. 

Заклік Біскупа Пінскага на жнівень – месяц малітвы аб цвярозасці

Да вернікаў Пінскай дыяцэзіі    

Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры!

Ужо стала пэўнай традыцыяй, што ў жніўні заахвочваю вас звярнуць увагу на справу цвярозасці, паўстрымання і змагання з залежнасцямі ў іх разнастайных формах. Каб уласным сведчаннем хрысціянскага жыцця і малітвай мы падтрымалі ўсіх, каго напаткалі праблемы.

            У наш час выклікаць хваробу залежнасці можа амаль усё. Да найбольш частых сучасных залежнасцяў залічваюцца: алкагалізм, курэнне, працагалізм, наркаманія, лекаманія, сексагалізм, азарт і адхіленні ў харчаванні. Залежнасці знішчаюць чалавечае жыццё. Вызваліцца ад іх вельмі няпроста, хоць існуе шмат спосабаў лячэння. У большасці выпадкаў людзі звяртаюцца да псіхатэрапеўта, але выкарыстоўваецца таксама дэтаксікацыя арганізма ці фармакалагічнае лячэнне. Залежнасці можна падзяліць на: псіхічныя, фізічныя, сацыяльныя і біхевіяральныя. Гэтыя апошнія ў наш час на нова удакладненыя. Біхевіяральныя залежнасці схіляюць асобу да пастаяннага выканання нейкага дзеяння ці падданнасці ўзнікаючаму імпульсу. Да біхевіяральных залічваюцца найчасцей залежнасці ад камп’ютарных гульняў, інтэрнэту, азарту, ежы, пакупак, працы, мабільных тэлефонаў, сексу, разліковых картак, сацыяльных сетак ці мас-медыя. Залежнасці прыводзяць да страты памяці, ваганняў настрою, дэпрэсіі, раздражняльнасці, галаўных боляў, ташнаты, дэзарыентацыі, душнасці, сухасці ў вуснах, пашырэння зронак, змены пульсу і ціску крыві.

            Лячэнне залежнасцяў – гэта складаная справа. Кожны з нас іншы і патрабуе розных стымулаў. У сувязі з гэтым няма ўніверсальнага метаду лячэння залежнасцяў. Часта стасуюцца рознага тыпу тэрапіі. Аднак, усё залежыць ад таго, ці залежная асоба жадае выправіць і змяніць сваё жыццё.

            Таму першы крок на шляху аздараўлення – гэта прызнанне перад сабой і Богам, што маеш праблему і хочаш яе вырашыць. Гэта вельмі важна, бо без такой паставы ніякі метад лячэння не мае асаблівага сэнсу. Калі, напрыклад, такі хворы будзе змушаны кімсьці з родных ці блізкіх да таго, каб наведваць тэрапію, але не захоча зразумець сваю праблему, лячэнне будзе толькі ілюзорным. Тэрапія – гэта магчымасць вярнуць здароўе і гармонію ў жыццё залежнага. Але неабходна быць шчырым перад сабой і іншымі, каб яна падзейнічала.

            Існуе прынцып гэтак званай “непахіснай любові”. Яна асноўваецца не на замятанні праблемы пад дыван, але на тым, каб сям’я дапамагала, а не рабіла выгляд, што ўсё нармальна. Калі асоба даходзіць да этапу лячэння, важна, каб уся сям’я таксама згадзілася на тэрапію або, прынамсі, на адукацыю ў хвалюючай сферы. У такім выпадку шанец на аздараўленне асобы пакутуючай ад залежнасці ўзрастае ў некалькі разоў.

         Для нас, веруючых людзей, вельмі важнай тэрапіяй з’яўляецца малітва за залежных асобаў, а таксама вырушэнне разам з імі ў супольны шлях аздараўлення на разастайных узроўнях нашага жыцця і адносінаў. Касцёл мае прыгожыя прыклады трывалай малітвы, так як св. Моніка, якая не толькі вымаліла навяртанне свайго сына да Бога, але і вырвала яго са шматлікіх залежнасцяў. Да такой паставы заахвочвае нас святы Апостал Якуб: “Маліцеся адзін за аднаго, каб быць аздароўленымі; бо шмат можа шчырая малітва справядлівага” (Як 5, 16). Прыгожа і ўзнёсла рашыцца разам з залежнай асобай на абстыненцыю, каб спадарожнічаць ёй на шляху аздараўлення і малітвы.

            Усіх тых, хто на працягу жніўня, але і ў іншым часе, рашыцца на паўстрыманне ад усяго, што пагражае залежнасцю, а таксама тых, хто будзе ім спадарожнічаць малітвай і ўласным прыкладам, няхай добры Бог благаслаўляе.

+ Антоні Дзям’янка

       Біскуп Пінскі 

Пінск, 19.07.2021 г.

У Пінску ўшанавалі памяць кардынала Казіміра Свёнтка

21 ліпеня ў Пінскай катэдральнай базыліцы адбылася св. Імша з нагоды 10-й гадавіны смерці кардынала Казіміра Свёнтка. Цэлебрацыю ўзначаліў біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка. Разам з ім святую літургію служылі іерархі з суседніх дыяцэзій на Беларусі: біскуп Аляксандр Кашкевіч і біскуп Юзаф Станеўскі з Гродна, а таксама біскуп Казімір Велікаселец і біскуп Юрый Касабуцкі з Мінска. Разам са святарамі, кансэкраванымі асобамі і шматлікімі свецкімі вернікамі з парафій Пінскай дыяцэзіі і іншых рэгіёнаў краіны пры магіле кардынала памаліліся вернікі і святары грэка-каталіцкага абраду на чале з архімандрытам Сяргеем Гаекам.

Ва ўступе да літургіі біскуп Антоні Дзям’янка звярнуў вагу на значнасць постаці кардынала Казіміра Свёнтка і прыклад яго самаадданага жыцця як верніка і святара без рэшты адданага служэнню Хрысту і Яго Касцёлу. Іерарх таксама заахвоціў памятаць у малітве пра пахаваную напярэдадні спадарыню Барбару Шыманскую, якая ахвярна на працягу 65 гадоў дапамагала ў служэнні Казіміру Свёнтку і як шматгадоваму пробашчу ў Пінску, а пасля – як біскупу, мітрапаліту і кардыналу.

Пасля св. Імшы ўсе сабраныя памаліліся непасрэдна ў крыпце ў сутарэннях пінскай катэдры, дзе пахаваны кардынал Казімір Свёнтэк.

Пастырскі Ліст Біскупа Пінскага Антонія Дзям’янка з нагоды 10 гадавіны смерці Кардынала Казіміра Свёнтэка

Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры!

21 ліпеня мы будзем узгадваць 10-ю гадавіну смерці Яго Эмінэнцыі Кардынала Казіміра Свёнтэка, Апостальскага Адміністратара Пінскай дыяцэзіі, нязломнага сведкі веры. Гэтая падзея становіцца для нас нагодай глыбей паразважаць пра Касцёл і яго значэнне яго пастыраў. Трэба прызнаць, што ў сучасным свеце вернікі мала пра гэта думаюць, ня шмат ведаюць і часам недаацэньваюць той вялікі дар, якім з’яўляюцца пастыры Касцёла.  

Мы як дыяцэзія ўяўляем сабой частку Рыма-каталіцкага Касцёла. Таму адносіны з Рымам – Сталіцай Пятра, блізкасць да Святога Айца і камунікацыя з ім становяцца ў нейкай меры праверкай вернасці мясцовага Касцёла. Мы, біскупы, адчуваем гэта асабліва ў часе візіту “ad limina”, калі можам раз на некалькі гадоў сустрэцца са Святым Айцом і на працягу некалькіх гадзін разам пагутарыць пра праблемы нашых лакальных супольнасцей Касцёла. Акрамя таго, бласлаўлёным часам для нас з’яўляюцца менш афіцыйныя прыезды ў Вечны горад і разнастайныя спатканні. Яны пацвярджаюць наяўнасць повязяў вынікаючых не толькі з выканання абавязкаў, але перадусім заснаваных на братэрскай любові і прыхільнасці. 

Наша Пінская дыяцэзія хоць і не належыць да старых, але ўсё ж мае сваю гісторыю. Мы набліжаемся да святкавання яе 100-годдзя ў 2025 годзе. Але за гэтыя сто гадоў я з’яўляюся толькі трэцім біскупам ардынарыем гэтай дыяцэзіі, бо ў сувязі з грамадскімі пераменамі і завіраваннямі гісторыі наша дыяцэзія па-над 50 год не мела на месцы свайго біскупа, а ўзгаданы і любімы намі кардынал Казімір Свёнтэк быў толькі Апостальскім Адміністратарам, застаючыся Арцыбіскупам Мінска-Магілёўскім. Аднак да канца жыцця ён заставаўся ў Пінску, бо гэта быў яго горад: і месца ўспамінаў, і, перадусім, шматгадовага пастырскага служэння. Таму можам сказаць, што цяпер Пінская дыяцэзія мае толькі чацвёртага біскупа ў сваёй гісторыі.

Кіруючы да вас маё слова, хачу звярнуць вашую ўвагу на адносіны з Папамі двух найбольш знакамітых нашых пастыраў: Слугі Божага біскупа Зыгмунта Лазінскага і кардынала Казіміра Свёнтэка. Гэта былі вельмі цесныя адносіны, а Божы Провід спрыяў скарачэнню адлегласці паміж Рымам і Пінскам. 

Яшчэ перад паўстаннем нашай дыяцэзіі Святы Айцец Бэнэдыкт XV прызначыў              кс. Зыгмунта Лазінскага Біскупам Мінскім. Біскупскае пасвячэнне ў ліпені 1918 г. здзейсніў Варшаўскі арцыбіскуп Аляксандр Какоўскі разам з біскупамі Здзітавецкім і Пшэдзецкім. У гэтай урачыстасці ўдзельнічаў кс. пралат Ахілес Рацці — Апостальскі дэлегат у тагачаснай Польшчы. Праз год у той самай катэдры ён сам прымаў біскупскае пасвячэнне з рук тых самых іерархаў. У 1922 г. ён быў выбраны Папам і прыняў імя Пій ХІ. Гэтыя на першы погляд сухія факты сведчаць пра пачатак і фундамент знаёмства і ўзаемнай павагі нунцыя, а пазней – Папы, з біскупам Мінскім, а пасля – Пінскім. 

Перапіска паміж гэтымі пастырамі Касцёла апублікавана ў актах Апостальскай Нунцыятуры. Хоць мае яна канцылярскі характар, аднак сведчыць пра вялікую пашану нунцыя да Пінскага біскупа. Гэтую павагу арцыбіскуп Рацці пранёс з сабою, пераязджаючы спачатку ў Мілан, дзе некалькі месяцаў кіраваў велізарнай архідыяцэзіяй, а псля – у Рым. Выказванні самога Слугі Божага Зыгмунта Лазінскага сведчаць пра тое, што ён заўсёды меў у Рыме з боку Папы Пія ХІ вялікую падтрымку і зразуменне.

Гісторыя своеасаблівым чынам паўтарылася праз 60 гадоў у адносінах паміж кардыналам Казімірам Свёнтэкам і святым Янам Паўлам ІІ. Гэты Папа не толькі заўважыў веліч асобы простага пінскага пробашча, прызначаючы яго арцыбіскупам Мінска-Магілёўскім і дазваляючы быць адначасова Апостальскім Адміністратарам Пінскай дыяцэзіі, але і паказаў гэтую постаць усяму свету намінуючы яго кардыналам. Усе просьбы кардынала Свёнтэка знаходзілі падтрымку ў прыватнай канцылярыі Папы, што было знакам асаблівай зычлівасці і прыхільнасці. 

Так біскуп Лазінскі, як і пазней кардынал Свёнтэк, падобным чынам дбалі пра тое, каб у нашай дыяцэзіі душпастырства трымалася прыярытэтаў вызначаных Пятром іх часоў. Яны кіраваліся прынцыпам, што лепей цярпець няўзгоды трымаючыся Папы, чым шукаць поспехаў насуперак яму. Гэтая апошняя рыса акрэсліваецца як паслухмянасць аўтарытэту. Сёння нам неабходна асаблівым чынам дбаць аб гэтай важнай рысе. Тым больш, што Папы апошніх двух стагоддзяў былі сапраўды вялікімі асобамі. Можна было заўсёды апірацца на іх аўтарытэт і аб гэтым не шкадаваць. 

Вяртаючыся да асобы нашага кардынала Казіміра Свёнтэка, варта заўважыць, што для Святога Айца Яна Паўла ІІ ён быў сведкам веры і абароны ў складаныя часы. Святы Папа асабліва цаніў тых, хто перанёс цярпенні, з удзячнасцю аздабляючы іх кардынальскім пурпурам. Падобнага гонару ўдастоіліся ад Папы заслужаныя кардыналы-сведкі веры са Славакіі, Албаніі, В’етнаму, Літвы і Латвіі. Святы Айцец слухаў іх успаміны, сведчанні, дбаў, каб іх пачуў увесь свет. Наш кардынал у гэтым сэнсе меў шмат пра што распавесці. Мы ведаем гэтыя ўспаміны і вучыліся мацаваць сваю веру на іх. Акрамя таго, з удзячнасцю ўспамінаем яго любоў і слабасць да Пінска. Гэты горад, асабліва мясцовая семінарыя, яго фармавалі. Таму ён адчуваў адказнасць за Касцёл на Беларусі, агортваў належнай і справядлівай удзячнасцю дыяцэзію і яе сталіцу. Мы за гэта яму нязмерна ўдзячныя. 

“Памятайце пра вашых настаўнікаў, якія абвяшчалі вам Божае слова, і разважаючы пра канец іхняга жыцця, наследуйце іх веру” (Габр 13, 7).

Да гэтага заклікае нас Святое Пісанне. Будзем жа так паступаць, дзякуючы добраму Богу за дар Касцёла і яго мудрых пастыраў. Будзем жыць так, каб і мы маглі стаць сведкамі Божай любові і міласэрнасці ў сучасным свеце. 

На гэтыя дзеянні ад усяго сэрца вас благаслаўляю. 

+ Антоні Дзям’янка

       Біскуп Пінскі

Пінск, 29.06.2021 г. 

Шаноўныя святары абвесцяць гэты ліст вернікам падчас кожнай св. Імшы ў нядзелю 18 ліпеня і запросяць злучыцца ў памінальнай малітве з усімі, хто збярэцца каля магілы кардынала К. Свёнтэка ў дзень яго смерці 21 ліпеня на св. Імшу а 12.00 у Пінскай катэдры. Ліст няхай будзе размешчаны на дошцы аб’яваў перад касцёлам у ліпені-жніўні 2021 г.

List pasterski Biskupa Pińskiego Antoniego Dziemianko z okazji 10 rocznicy śmierci Ks. Kardynała Kazimierza Świątka

Umiłowani w Chrystusie Panu bracia i siostry!

21 lipca będziemy wspominali 10-ą rocznicę śmierci Jegpo Eminencji Księdza Kardynała Kazimierza Świątka, Administratora Apostolskiego Diecezji Pińskiej, niezłomnego Świadka Wiary. To wydarzenie staje się dla nas okazją do pogłębienia refleksji o Kościele i jego pasterzach. Trzeba przyznać, że we współczesnym świecie wierni mało o tym myślą, nie dużo wiedzą i nieraz niedooceniają ten wielki dar, jakim są pasterze Kościoła. 

Jesteśmy jako diecezja cząstką Kościoła Rzymskokatolickiego. Tak więc relacje z Rzymem – Stolicą Piotrową, bliskość  Ojca Świętego i komunikacja z Nim są w jakimś stopniu sprawdzianem wierności Kościoła lokalnego. My, biskupi, odczuwamy to przede wszystkim w czasie wizyt ad limina, gdy możemy raz na kilka lat spotkać się z Ojcem Świętym i przez kilka godzin wspólnie rozmawiać o problemach naszych Kościołów lokalnych. Ponadto jednak błogosławionym czasem są przyjazdy do Wiecznego Miasta i spotkania mniej oficjalne. Potwierdzają one więź opartą nie tylko na obowiązku, ale przede wszystkim na braterskiej miłości i przywiązaniu.

Nasza diecezja Pińska choć nie jest diecezją bardzo starą, ale już ma swoją historię. Zbliżamy się do świętowania jubileuszu jej 100-lecia w 2025 roku. Ale za te sto lat jestem dopiero trzecim biskupem ordynariuszem tej diecezji, gdyż zmieniające się sytuacje społeczne i różne zawirowania historii spowodowały, że przez ponad 50 lat nasza diecezja nie miała na miejscu biskupa, a wspominany nasz kochany Kardynał Kazimierz był jedynie jej Administratorem Apostolskim pozostając przede wszystkim Arcybiskupem Mińsko-mohylewskim. Pozostał jednak  do końca życia w Pińsku, bo było to jego miasto: i wspomnień i przede wszystkim wieloletniej pasterskiej służby. Tak więc możemy powiedzieć, że diecezja Pińska ma obecnie czwartego biskupa w swej historii.

W tym moim slowie do was chcę zwrócić uwagę na relacje z papieżami dwóch najwybitniejszych naszych pasterzy: Sługi Bożego Biskupa Zygmunta Łozińskiego i Księdza Kardynała Kazimierza Świątka. Były to bowiem relacje bardzo bliskie, a Opatrzność Boża zmniejszała odległość między Rzymem a Pińskiem.

Jeszcze przed powstaniem naszej diecezji ks. Zygmunt Łoziński został mianowany przez Ojca Św. Benedykta XV Biskupem Mińskim. Sakry biskupiej w lipcu 1918 roku udzielił mu arcybiskup Warszawski Aleksander Kakowski, a współkonsekratorami byli biskupi Zdzitowiecki i Przezdziecki. W tej uroczystości uczestniczył ks. Prałat Achilles Ratti, delegat apostolski w ówczesnej Polsce. W rok później, w tej samej katedrze sakrę biskupią przyjął także i on sam z rąk tych samych biskupów. W roku 1922 on został wybrany na papieża, przybrał imię Pius XI. Te na pozór suche fakty znaczą jednak początek i fundament znajomości i wzajemnego szacunku nuncjusza, a później Papieża i biskupa Mińskiego, a następnie Pińskiego.

Korespondencja między nimi opublikowana w aktach Nuncjatury Apostolskiej. Choć ma ona charakter urzędowy, świadczy o wielkim szacunku nuncjusza do biskupa Pińskiego. Ten szacunek zabrał arcybiskup Ratti ze soba do Mediolanu i po kilku miesiącach poslugi w tej wielkiej archidiecezji — do Rzymu. Wypowiedzi samego Sługi Bożego Zygmunta świadczą natomiast o tym, że miał on w Rzymie u Piusa XI zawsze ogromne wsparcie i zrozumienie.

Historia swoim sposobem powtórzyła się po ponad 60 latach w osobach Kardynała Świątka i św. Jana Pawła II. Ten święty Papież nie tylko dostrzegł wielkość osobowości prostego pińskiego proboszcza mianując go arcybiskupem Mińsko-Mohylewskim i pozwalając administrować diecezją Pinską, ale ukazał tę postać światu poprzez nominację kardynalską. Akceptował też każdą decyzję Księdza Kardynała. Wszystkie prośby Kardynała znajdywały akceptację w sekretariacie prywatnym Papieża, co świadczyło o wyjątkowej jego życzliwosci.

Zarówno Biskup Łoziński jak i kilkadziesiąt lat później Kardynał Swiątek dbali o to, by w naszej diecezji duszpastertwo wytyczały priorytety wskazane przez Piotra tamtych czasów. Kierowali się też zasadą, że lepiej upadać z Papieżem niż żyć sukcesem, ale przeciw niemu. Ta ostatnia cecha określana jest jako lojalność wobec autorytetu. Dzisiaj trzeba nam w sposób szczegolny ksztaltować tę cechę. Tym bardziej, ze Papieże ostatnich dwóch wieków byli osobowościami wielkimi. Można więc było zawsze oprzeć się o ich autorytet i tego nie żalować.

Wrócę jeszcze do osoby naszego Księdza Kardynała Kazimierza Świątka. Dla Ojca św. Jana Pawła II był on przede wszystkim świadkiem wiary i jej obrony w czasach trudnych. Święty Papież w sposób szczególny doceniał tych, ktorzy cierpieli ozdabiając ich z wdzięczności purpurą kardynalską. Podobny zaszczyt spotkał też zasłużonych kardynałów-świadków wiary ze Słowacji, Albanii, Wietnamu, Litwy i Lotwy. Słuchał ich wspomnień, świadectw i dbał, by dowiedział się o nich świat. Nasz Ksiądz Kardynał miał w tym względzie bardzo dużo do powiedzenia. Znaliśmy te wspomnienia i uczyliśmy się na nich. Ponadto z wdzięcznością wspominamy jego miłość i słabość do Pińska. To miasto, głównie poprzez Seminarium go uformowało. Dlatego też czując i mając odpowiedzialność za Kościół na Białorusi oddawał swojemu miastu i tej diecezji należną sprawiedliwość. My natomiast za to mu dziękujemy.

“Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę” (Hebr 13,7). Do tego zachęca nas Pismo święte. Czyńmy to więc dziękując za dar Kościoła i mądrych pasterzy. Róbmy to, abyśmy sami stawali się świadkami miłości i miłosierdzia Bożego we wspołczesnym świecie.

Na ten trud z serca Wam błogosławię.

+ Antoni Dziemianko

       Biskup Piński

Pińsk, 29.06.2021 r.

Wielebni księża odczytają ten list wiernym w niedzielę 18 lipca 2021 r. i zaproszą złączyć się w modlitwie ze wszystkimi, którzy w dniu śmierci Ks. Kard. K. Świątka 21 lipca przybędą do Pińskiej katedry, by uczestniczyć we Mszy św. o godz. 12.00 i pomodlić się u jego grobu. List niech będzie umieszczony na tablicy przed kościołem na lipiec-sierpień 2021 r.   

У Мядзведзічах адбыўся канцэрт арганнай музыкі

27 чэрвеня велічны касцёл святых Пятра і Паўла ў в. Мядзведзічы (Ляхавіцкі р-н) ужо ў трэці раз сабраў не толькі мясцовых вернікаў, але і ўсіх аматараў арганнай музыкі на чарговы канцэрт высокага мастацтва.

Ужо шмат стагоддзяў Мядзведзічы збіраюць вернікаў з розных ваколіц на парафіяльны фэст з нагоды ўрачыстасці Апосталаў Пятра і Паўла. Асаблівай нагодай для арганізацыі ў рамках прафіяльнага фэста канцэрта духоўнай музыкі стала заканчэнне грунтоўнага рамонту ўнікальнага аргана эпохі рамантызму, які знаходзіцца ў мясцовым касцёле.

Сумеснымі намаганнямі Касцёла і мясцовых уладаў удалося не толькі адрамантаваць у 2019 г. гэты асаблівы інструмент, але і даць магчымасць шырокаму колу наведвальнікаў і аматараў духоўнай музыкі насалодзіцца неверагоднай прыгажосцю гучання мядзведзіцкага аргана. Так узнікла і ажыццявілася ідэя правядзення арганных канцэртаў і адмысловых летнікаў не толькі для вернікаў, слухачоў, але таксама для майстроў і студэнтаў музыкалогіі. 

Св. Імшу з нагоды парафіяльнага фэста ў Мядзведзічах узначаліў Біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка. Пасля св. Імшы адбыўся велічны канцэрт духоўнай музыкі.